Σε συνέχεια των:
- Ιστορική ανασκόπηση – η λεγομένη Δυτική ή Παπικοκαθολική εκκλησία (μέρος I).
- Ιστορική καταγραφή, του σχίσματος,επί εποχής του Μ.Φωτίου 863/867 μ.Χ. (μέρος II).
- Το Βουλγαρικό ζήτημα ως αφορμή και το Filioque (μέρος III).
- Η Σύνοδος του 879 (εν Κωνσταντινουπόλει) μέρος IV.
Η ιστορική αναδρομή φτάνει πλέον στο κορυφαίο, δραματικό της σημείο, την 16η Ιουλίου του 1054 στον ναό της Αγίας Σοφίας.
Το πέμπτο αυτό μέρος περιγράφει με συγκλονιστική παραστατικότητα πώς η γεωπολιτική ανάγκη (η απειλή των Νορμανδών στην Κάτω Ιταλία) έγινε για άλλη μια φορά η αφορμή, αλλά η αλαζονεία των παπικών απεσταλμένων και η ακλόνητη στάση του Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου οδήγησαν στο οριστικό διαζύγιο Ανατολής και Δύσης.
Και όμως το σχίσμα οριστικώς και τελείως ακόμη δεν είχε γίνει· οριστικώς και τελείως έγινε, όταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Μιχαήλ ο Κηρουλάριος (1053-1058).
Ο Μιχαήλ ο Κηρουλάριος ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, όταν Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος (1042-1054), στον καιρό του οποίου οι Νορμανδοί ήθελαν να καταστρέψουν την κυριαρχία του Βυζαντινού Κράτους στη μεσημβρινή Ιταλία. Ο αυτοκράτορας, για να εμποδίσει αυτό, συνεννοήθηκε με τον Πάπα Ρώμης Λέοντα τον Θ΄. (1048-1054), με τον οποίο δέχθηκε και ο Πατριάρχης Μιχαήλ να συνεργαστεί για τον ίδιο σκοπό, και έγραψε μάλιστα προς τον Πάπα. Αλλά ο Πάπας Λέων με μεγάλη αυθάδεια απάντησε στις επιστολές του Αυτοκράτορα και του Πατριάρχη, και άρχισε να επαναλαμβάνει τις παράλογες αξιώσεις του παπισμού. Τότε ο Πατριάρχης Μιχαήλ έκλεισε όλα τα λατινικά Μοναστήρια, όσα υπήρχαν στο βυζαντινό Κράτος.
Ο Αυτοκράτορας όμως, ο οποίος ήθελε να τον έχει βοηθό εναντίον των Νορμανδών, έγραψε πάλιν προς τον Πάπα, παρακαλώντας να στείλει πρέσβεις στην Κωνσταντινούπολη, για να καταπαύσει η έρις και η έχθρα. Ο Πάπας έστειλε απεσταλμένους, των οποίων προϊστάμενος ήταν ο Καρδινάλιος Ουμβέρτος, άνθρωπος πολύ φανατικός και εμπάθης υπερασπιστής των παπικών αξιώσεων. Επειδή όμως ο Αυτοκράτορας, για τους πολιτικούς σκοπούς του, κολάκευε τον Πάπα, ο Πατριάρχης Μιχαήλ δεν θέλησε να έλθει σε καμία συναναστροφή και σχέση με τους απεσταλμένους του Πάπα, οι οποίοι, αφού απελπίστηκαν πλέον να συνεννοηθούν με τον Πατριάρχη, τόλμησαν να εισέλθουν την 16η Ιουλίου του 1054 στον ναό της Αγίας Σοφίας, όταν τελείτο η ιερά λειτουργία, και να επιθέσουν επί της Αγίας Τραπέζης αφορισμό, ο οποίος ήταν γεμάτος από χυδαίες ύβρεις και εναντίον του Πατριάρχου και εναντίον όλων των Ανατολικών χριστιανών, και τότε δρομαίοι αναχώρησαν από την Κωνσταντινούπολη.
Μεγάλη βεβαίως ήταν η ευγένεια και η ανοχή, αλλά και η ευλάβεια για τον ιερό τόπο και του Πατριάρχου, ο οποίος λειτουργούσε τότε, και όλων των κληρικών και όλου του ελληνικού λαού, αφού δέχθηκε τέτοια ύβρη εντός της εκκλησίας του από ανθρώπους χυδαίους και βαρβάρους, τους οποίους αβλαβείς άφησε να αναχωρήσουν! Και δοκίμασε μεν τότε ο Αυτοκράτορας να προσκαλέσει πάλιν τους απεσταλμένους του Πάπα, για να κατορθώσει τους πολιτικούς σκοπούς του· αλλά ο λαός επαναστάτησε και ματαίωσε τον σκοπό του Αυτοκράτορα. Ο Πατριάρχης Μιχαήλ τότε, με όλο το δίκαιό του, συγκάλεσε Σύνοδο, η οποία αφώρισε τους παπικούς απεσταλμένους, και κατέκρινε την παπική εκκλησία.
Οριστικώς πλέον και τελείως τότε το σχίσμα αποφασίστηκε και έγινε.
Συνεχίζεται …
Orthodox Wind 