Orthodox Wind

Τέτοιες, όπως είπαμε στο ➙ Ιστορική ανασκόπηση – η λεγομένη Δυτική ή Παπικοκαθολική εκκλησία (μέρος I), παράλογες και αντευαγγελικές αξιώσεις έχοντας ο Πάπας Νικόλαος ο Α΄. (858-867) έγινε αιτία του χωρισμού και της διαίρεσης της Χριστιανικής Εκκλησίας, βοηθούμενος από τα εξής περιστατικά.

Στην αυλή του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ του Γ΄. (842-867), γιου του Θεοφίλου και της Θεοδώρας, υπήρχε μεγάλη διαφθορά και παραλυσία. Ήταν πολύ διεφθαρμένος και ακόλαστος και ο θείος του Αυτοκράτορα, ο Καίσαρ Βάρδας· αλλά είχε τόσο πεπωρωμένη τη συνείδηση, ώστε εντελώς απροετοίμαστος τόλμησε μία ημέρα να πλησιάσει στην Αγία Τράπεζα για να κοινωνήσει των αχράντων μυστηρίων. Αλλά ο τότε Πατριάρχης Ιγνάτιος (846), γιος του άλλοτε Αυτοκράτορα Μιχαήλ του Ραγκαβέ, άνθρωπος άγιος και πολύ αυστηρός στα ήθη, απέδιωξε από την Αγία Τράπεζα τον Καίσαρα Βάρδα ως ανάξιο να κοινωνήσει τα Άχραντα Μυστήρια, και πικρότατα τον έλεγξε. Αλλά ο Βάρδας, επειδή είχε μεγάλη δύναμη και επιρροή στην Αυλή, κατόρθωσε να εκδιώξει τον Ιγνάτιο από τον Πατριαρχικό Θρόνο.

Όλοι τότε έριξαν τα βλέμματά τους προς τον ιερό Φώτιο, άνθρωπο με ισχυρή θέληση, σεβαστό σε όλους και για τις μεγάλες χριστιανικές αρετές του, και για τη σπανιότατη πολυμάθειά του, ο οποίος είχε τότε σπουδαιότατο πολιτικό αξίωμα, διότι ήταν τότε πρωτοσπαθάριος του Αυτοκράτορα. Ο Φώτιος δεν ήθελε να αναλάβει τόσο μεγάλο αξίωμα, όπως είναι το Πατριαρχικό. Αλλά υποχρεώθηκε να το δεχθεί. Και ήταν βεβαίως αυτό θέλημα Θεού, ο οποίος ευδόκησε τότε να αναδείξει Πατριάρχη της Εκκλησίας τον μόνον άνθρωπο, ο οποίος εργάστηκε για την ανεξαρτησία της Εκκλησίας, την προάσπιση και διατήρηση των Ορθοδόξων Δογμάτων και διαμαρτυρήθηκε σε όλο τον χριστιανικό κόσμο για τις παπικές καταχρήσεις. Όταν προσκλήθηκε στον πατριαρχικό θρόνο ο Φώτιος, ήταν λαϊκός· και γι’ αυτό την πρώτη ημέρα χειροτονήθηκε Αναγνώστης, τη δεύτερη Υποδιάκονος, την τρίτη Διάκονος, την τέταρτη Πρεσβύτερος, και τελευταία Επίσκοπος. Τότε όμως άρχισαν να αντιπράττουν και να πολεμούν την εκλογή του Φωτίου οι φίλοι και οπαδοί του Ιγνατίου, και γι’ αυτό ο Φώτιος συγκάλεσε κατά το έτος 859 Σύνοδο, η οποία επικύρωσε την εκλογή του.

Επειδή όμως και μετά από αυτό οι φίλοι του Ιγνατίου εξακολουθούσαν να ταράζουν την ειρήνη της Εκκλησίας, δεν είχαν δε καταπαύσει ακόμη και οι ταραχές και τα σκάνδαλα των φίλων και των εχθρών των εικόνων, αποφασίστηκε να γίνει στην Κωνσταντινούπολη μία Σύνοδος γενικότερη, η οποία να φροντίσει να καταπαύσει τα σκάνδαλα, και να διορθώσει τα εκκλησιαστικά πράγματα. Καθώς ήταν τότε συνήθεια, προσκλήθηκαν στη Σύνοδο όλοι οι Πατριάρχες και ο Πάπας της Ρώμης. Ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ και ο Πατριάρχης Φώτιος έγραψαν προς τον Πάπα, αποστέλλοντας και δώρα. Και ο μεν Αυτοκράτορας παρακαλούσε τον Πάπα μέσω της επιστολής του να εργαστεί και αυτός και να συμβάλει, ώστε να καταπαύσουν τα σκάνδαλα και οι φιλονικίες στην Εκκλησία· ο δε Φώτιος τον πληροφορούσε ως συνάδελφο ότι χειροτονήθηκε Πατριάρχης.

Αλλά ο Πάπας Νικόλαος, ενώ προσκαλείτο ως αδελφός, κατά τη συνήθεια της εκκλησίας, νόμισε κατάλληλη την περίσταση να παρουσιαστεί ως δικαστής και δεσπότης, και με αυτό τον τρόπο να μπορέσει να καταστήσει πιστευτές και σεβαστές και στην Ανατολή τις παράλογες αξιώσεις του παπισμού, όπως το κατόρθωσε στη Δύση. Έστειλε λοιπόν ο Πάπας στην Κωνσταντινούπολη δύο Ιταλούς επισκόπους με επιστολές και προς τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ και προς τον Πατριάρχη Φώτιο. Και τον μεν Αυτοκράτορα κατηγορεί ο Πάπας στην επιστολή του, διότι δέχθηκε να γίνει Σύνοδος χωρίς να ερωτηθεί ο Πάπας (διότι έτσι παραγγέλλουν οι ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις), και διότι ο Φώτιος έγινε Πατριάρχης από λαϊκός (ενώ υπήρχαν πολλά τέτοια παραδείγματα στην Ανατολική Εκκλησία, και μάλιστα ο θείος του Φωτίου, ο ιερός Ταράσιος, ο οποίος ήταν πρόεδρος της Ζ΄. Οικουμενικής Συνόδου, από λαϊκός έγινε Πατριάρχης), ζητούσε δε (και αυτό ήταν το επιθυμητότερο για τον Πάπα) να υποταχθούν στην παπική εκκλησία πάλι οι εκκλησίες της Ιλλυρίας, τις οποίες είχε ελευθερώσει από την παπική δεσποτεία ο Λέων ο Ίσαυρος, ο οποίος με την πράξη του αυτή πρόσφερε μεγάλη υπηρεσία στο ελληνικό έθνος. Προς δε τον Φώτιο, τον οποίο δεν καταδέχεται να ονομάσει Πατριάρχη, γράφοντας ο Πάπας, τον φοβερίζει με μεγάλη αλαζονεία λέγοντας ότι από τις ανακρίσεις, τις οποίες θα κάνουν οι απεσταλμένοι του, εξαρτάται αν πρόκειται να τον αναγνωρίσει Πατριάρχη ή όχι.

Οι απεσταλμένοι του Πάπα έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη το έτος 860. Το 861 έγινε η Σύνοδος στην οποία ήταν παρόντες και οι απεσταλμένοι του Πάπα. Στην Σύνοδο εκείνη καθαιρέθηκε ο Ιγνάτιος, διότι, ενώ προσκλήθηκε, δεν υπάκουσε. Τα πρακτικά της Συνόδου αυτής, τα οποία υπέγραψαν και οι παπικοί απεσταλμένοι, οι οποίοι επικύρωσαν και την εκλογή του Φωτίου ως νόμιμη και κανονική, στάλθηκαν στη Ρώμη, για να μάθει και ο Πάπας τις αποφάσεις της Συνόδου, και να συμμορφωθεί με αυτές. Αλλά αυτός, αντί να υπακούσει στη Σύνοδο, όπως είχε καθήκον, με μεγάλη έπαρση και αλαζονεία συγκάλεσε και αυτός Σύνοδο στη Ρώμη (863), και καθαίρεσε τους δύο Ιταλούς επισκόπους, τους απεσταλμένους του, διότι δεν έπραξαν, όπως ήθελε αυτός, στην Κωνσταντινούπολη, αναγνώρισε ως κανονικό Πατριάρχη τον Ιγνάτιο, αφώρισε δε τον Φώτιο και όλους τους επισκόπους, οι οποίοι ήταν φίλοι του Φωτίου.

Λοιπόν το πρώτο βήμα προς το σχίσμα έγινε με αυτό τον τρόπο στη Ρώμη, και αιτία αυτού είναι ο Πάπας.

Συνεχίζεται …