Ο Συγκλονιστικός Βίος του Οσίου Μαρτίνου Ταρρακίνης (12 Νοεμβρίου)
Ο Όσιος Μαρτίνος, Επισκόπος Ταρρακίνης, αποτελεί μια ξεχωριστή μορφή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 12 Νοεμβρίου. Η ζωή του υπήρξε μια διαρκής πορεία ομολογίας, άσκησης και ανιδιοτελούς αγάπης προς τον συνάνθρωπο, σημαδεμένη από διώξεις για την ορθή πίστη και από σπουδαία πνευματικά κατορθώματα.
Ο Όσιος Μαρτίνος καταγόταν από τη Σαβωρία της Ταφωνίας και προερχόταν από εξέχουσα οικογένεια, ενώ το όνομά του και η δράση του ήταν ιδιαίτερα γνωστά στους λαούς των Ιλλυριών (περιοχές της βαλκανικής χερσονήσου που βλέπουν στην Αδριατική, όπως η σημερινή Αλβανία και οι χώρες της πρώην ενωμένης Γιουγκοσλαβίας).
Επειδή διακρινόταν για την αφοσίωσή του στο αποστολικό φρόνημα και την ορθόδοξη διδασκαλία, έγινε στόχος φθόνου από τους οπαδούς της αιρέσεως του Αρειανισμού. Υπέστη πολυάριθμες διώξεις και δημόσιους ξυλοδαρμούς επειδή αρνήθηκε να υποκύψει στις αιρετικές πλάνες της εποχής.
Όταν αναγκάστηκε να μεταβεί στα Μεδιόλανα (Μιλάνο), αντιμετώπισε παρόμοιες διώξεις και σκληρή μεταχείριση από τον εκεί επίσης αρειανό Επίσκοπο, τον διαβόητο Αυξέντιο.
Για να αποφύγει τη μανία των διωκτών του και να ζήσει σε πνευματική ησυχία, ο Όσιος κατέφυγε σε μια έρημη και ακατοίκητη νήσο, την Ταλάρεια, στο Τυρρηνικό πέλαγος (στην περιοχή της Τοσκάνης στην Ιταλία). Εκεί έζησε ως ερημίτης, αφιερωμένος στην προσευχή και τη νηστεία, τρεφόμενος αποκλειστικά και μόνο με ρίζες βοτάνων.
Μετά την περίοδο αυτή της άσκησης, η Εκκλησία τον τίμησε με το αξίωμα του Επισκόπου Ταρρακίνης. Από τη θέση αυτή, ο Άγιος διέπρεψε για την αφοσίωσή του στο ποίμνιο και κυρίως για το απέραντο φιλανθρωπικό του έργο.
Ο Όσιος Μαρτίνος εφάρμοσε κυριολεκτικά την ευαγγελική διδασκαλία περί ελεημοσύνης:
Αρχικά, μοίρασε όλα του τα υπάρχοντα στους φτωχούς.
Όταν του απέμενε πλέον μόνο ένα ρούχο και έβλεπε κάποιον συνάνθρωπο να κρυώνει, δεν δίσταζε να το κόψει στα δύο από τα γόνατα και να το χαρίσει.
Μεταξύ των θαυμάτων του ξεχωρίζει το γεγονός ότι ανέστησε έναν νεκρό ο οποίος κινδύνευε να μείνει άταφος εξαιτίας της κακοήθειας και των ψευδών συκοφαντιών ενός ανθρώπου. Παράλληλα, με τη θεία δίκη, τιμώρησε τον συκοφάντη αποκαλύπτοντας την αλήθεια.
«Οὗτος ὁ Ἅγιος βλέπων ποτέ ὅτι ἐκόμιζον νεκρὸν ὅπως τὸν ἐνταφιάσωσιν, εἷς δὲ συκοφάντης δὲν ἄφηνε νὰ τὸν θάψωσι, λέγων ψευδῶς ὅτι χρωστεῖ ποσόν τι χρημάτων, τὸν μὲν νεκρὸν ἐκεῖνον
ἀ ν έ σ τ η σ ε, τὸν δὲ συκοφάντη, ψεύστην ἀποδειχθέντα,
π ρ ο σ έ τ α ξ ε νὰ ἀ π ο θ ά ν ῃ ἀντὶ τοῦ νεκροῦ».
Αφοσιωμένος μέχρι τέλους στο Θέλημα του Θεού, ο Όσιος Μαρτίνος κοιμήθηκε με ειρήνη, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια πνευματική κληρονομιά αγιότητας και αυταπάρνησης.
