Ο χαρακτήρ τοῦ ζηλωτοῦ κατ᾿ ἐπίγνωσιν.
Ὁ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτής εἶναι ἀληθής ἔνθους τῆς πίστεώς του λατρευτής˙ εἶναι ὄντως ὅλως ἀφοσιωμένος τῷ Θεῷ καί αὐστηρῶς φυλάττει τόν νόμον αὐτοῦ εἶναι τηρητής τῶν πατρίων του παραδόσεων καί ἐργάζεται μετά θέρμης πολλῆς ὑπέρ τῆς δόξης τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐραστής τῶν ἐπαινουμένων ἔργων, καί μετά διαπύρου πόθου σπεύδει να μιμηθῇ τά καλά˙ βαδίζει μετά προθυμίας τήν ὁδόν τῆς ἀρετῆς καί ζηλοῖ τά ἄριστα τῶν ἐπιτηδευμάτων.
Ὁ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτής εἶναι φίλος τῶν καλῶν καί ἐραστής πασῶν τῶν ἀρετῶν.
Ὁ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτής διακαίεται ὑπό τοῦ πόθου πρός διάδοσιν τοῦ θείου λόγου, πρός στερέωσιν τῆς πίστεως, πρός εὐόδωσιν τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, πρός μείζονα ἐπίδοσιν τοῦ θείου κηρύγματος, πρός ἀποκατάστασιν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς.
Ὁ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτής πάντοτε ἐργάζεται, πάντοτε κινεῖται, πάντοτε δρᾷ.
Ο ζῆλος τοῦ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ τοσούτῳ μᾶλλον ἀναφλέγεται καί ἀναρριπίζεται, ὅσῳ μᾶλλον δρᾷ ὑπέρ τοῦ ἀγαθοῦ, ὅσῳ μᾶλλον ἀγαπᾷ τὸν Θεόν.
Ο ζηλωτής οὗτος κοπιῶν δὲν ἀπαυδᾷ, ἐργαζόμενος δὲν ἀποκάμνει, πονῶν δὲν αἰσθάνεται κάματον, δαπανώμενος δέν ἐξαντλεῖται, δέν δυσθυμεῖ ἀλλ’ ἀεί ἀκμαῖος καί ζωηρός, εὔθυμος καί θαρραλέος, ὁρμᾷ πρός νέαν ἐργασίαν· πυρούμενος ὑπό τοῦ ἐνθέου ζήλου του ἐπιζητεῖ νὰ ἐπεκτείνῃ τάς ἐνεργείας αὐτοῦ πρὸς πᾶσαν τὴν ἀνθρωπότητα.
Ὁ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτής ὁρμώμενος ἐξ ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί τον πλησίον ποιεῖ πάντα μετ᾿ ἀγάπης καί αὐταπαρνήσεως˙ οὐδέν πράττει το δυνάμενον να φέρῃ θλίψιν τῷ πλησίον αὑτοῦ ὁ ζῆλος αὐτοῦ εἶναι πεφωτισμένος καί κατ᾿ ἐπίγνωσιν καί οὐδέν ἐξωθεῖ αὐτὸν εἰς παρεκτροπήν.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα τοῦ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ εἰσιν· ἀγάπη θερμή πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον αὑτοῦ, πραότης, ἀνεξιθρησκεία, ἀνεξικακία, εὐεργεσία καί εὐγένεια τρόπων. Ὁ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτής φέρει τὸν τύπον τοῦ ἀληθοῦς χριστιανοῦ.
