Στον δημόσιο και επαγγελματικό βίο της θεωρητικά εκσυγχρονισμένης κοινωνίας μας, η διαχείριση της κριτικής, των συγκρούσεων και των αβάσιμων κατηγοριών αποτελεί καθημερινή δοκιμασία. Η τάση για άμεση δημόσια αντεπίθεση ή για εξωτερίκευση της απογοήτευσης συχνά οδηγεί σε ψυχική φθορά. Στο έργο του «Περί Ιερωσύνης», ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προσφέρει μια βαθιά ψυχολογική και πνευματική προσέγγιση για το πώς ένας άνθρωπος μπορεί να σταθεί όρθιος απέναντι στην αδικία και τον φθόνο, χωρίς να χάσει την εσωτερική του γαλήνη.
Αναλύοντας τις σχέσεις και τις παρεξηγήσεις ανάμεσα σε συνεργάτες και φίλους, ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι η αληθινή αρχοντιά της ψυχής φαίνεται στην ικανότητα της υπομονής και της πραότητας. Αντί να απαντά κανείς με εμπάθεια σε κατηγορίες που προέρχονται από άγνοια ή κακοήθεια, η στάση του οφείλει να καθοδηγείται από τη διάθεση κατανόησης και οικοδόμησης. Όπως επισημαίνει, η εσωτερική μας συνείδηση αποτελεί τον πιο αυστηρό αλλά και δίκαιο κριτή, αν αυτή είναι καθαρή, οι εξωτερικές φωνές χάνουν τη δυναμική τους, σβήνουν και εξαφανίζονται.
Σήμερα, σε μια εποχή που σημαδεύεται από την πόλωση και την εύκολη απαξίωση του άλλου, η πατερική αυτή στάση προτείνει μια λυτρωτική εναλλακτική, την καλλιέργεια της συναισθηματικής ανθεκτικότητας. Η αντιμετώπιση της δόλιας και άδικης κριτικής με ψυχραιμία, διάλογο ουσίας ή ακόμα και πνευματικής περιφρόνησης, αλλά και η έλλειψη μνησικακίας δεν είναι αδυναμία, αλλά η ύψιστη μορφή εσωτερικής δύναμης και αυτοκυριαρχίας, που καταδεικνύει το μέγεθος της πνευματικότητας του ανθρώπου.
