Ο Όσιος Κυριακός (448–556 μ.X.) υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ασκητικές μορφές της ερήμου της Παλαιστίνης. Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του (108 ολόκληρα χρόνια) στην προσευχή, τη νηστεία και την αδιάκοπη κοινωνία με τον Θεό.
Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 448 μ.Χ. από ευσεβείς γονείς (τον πρεσβύτερο Ιωάννη και την Ευδοξία). Σε ηλικία μόλις 18 ετών, η δίψα του για την πνευματική τελειότητα τον οδήγησε να φύγει κρυφά για τα Ιεροσόλυμα.
Στα Ιεροσόλυμα συνδέθηκε με μεγάλες πνευματικές μορφές της εποχής, όπως τον Άγιο Ευθύμιο και τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Υπηρέτησε με βαθιά ταπείνωση σε μοναστήρια και Λαύρες (όπως τη Λαύρα του Σουκά), αναλαμβάνοντας συχνά τα πιο ταπεινά διακονήματα.
Αναζητώντας την απόλυτη ησυχία, αποσύρθηκε σε άγριες και αδιάβατες ερήμους (όπως στον Ρουββά και τον Σουσάκειμ). Για μεγάλα χρονικά διαστήματα τρεφόταν αποκλειστικά και μόνο με άγρια χόρτα και σκορδόπρασα (σκιλλοκρόμμυδα), διάγοντας βίο «ισάγγελο».
Ο Θεός τον προίκισε με πλούσια χάρη. Θεράπευσε ασθενείς, έδιωξε δαίμονες και αντιμετώπισε με πραότητα ακόμα και άγρια θηρία (όπως ένα λιοντάρι που στεκόταν φύλακας στον κήπο του για να προστατεύει τα φυτά του από τις επιδρομές).
Αναδείχθηκε ακλόνητος στύλος της Ορθόδοξης πίστης, συμβάλλοντας καθοριστικά στην καταπολέμηση αιρέσεων της εποχής, όπως η πλάνη των Ωριγενιστών.
Όταν ο Κύριλλος (ο οποίος συνέγραψε τους βíους των αγίων) έφερε στον Όσιο Κυριάκο επιστολή-παράκληση να προσευχηθεί στον Θεό για να νικηθούν οι αιρετικοί, ο Άγιος δάκρυσε από καρδιάς.
Του είπε να μην λυπάται, διότι σύντομα οι αιρετικοί θα λάμβαναν κακό τέλος, η αίρεσή τους θα εξαφανιζόταν και η Εκκλησία θα έβρισκε ξανά την ειρήνη και την ανάπαυσή της.
Ο Όσιος τόνισε ότι οι αιρετικοί προσπάθησαν πολύ να τον πλανέψουν αλλά δεν μπόρεσαν, διότι ο ίδιος, με τη χάρη του Χριστού και τη συμβουλή του, είχε νικήσει την πονηρία τους μαζί με όλους τους μοναχούς της Μονής του Σουκά.
Μέσω της προσευχής και της ακλόνητης ορθόδοξης στάσης του, ενίσχυσε τους μοναχούς και συνέβαλε στο να εξαφανιστεί τελείως η αίρεση των Ωριγενιστών από την περιοχή.
Έζησε μέχρι τα 108 του χρόνια. Μέχρι το τέλος της ζωής του διατήρησε διαυγή νου, ακμαιότατη πίστη και σωματική υγεία. Κοιμήθηκε εν ειρήνη, αφήνοντας πίσω του πνευματική παρακαταθήκη ολόκληρης ζωής αφιερωμένης στην αγάπη του Θεού.
Στον Όσιο και Ομολογητή Κυριακό, με πίστη και αγάπη, προσευχόμαστε:
Όσιε και θεοφόρε Πατέρα ημών Κυριακέ, εσύ που υπήρξες πολίτης της ερήμου και στήριγμα της υπομονής, και καταύγασες τον νου σου με τη θεία χάρη διά της ασκήσεως και των δακρύων.
Εσύ που πορεύτηκες στην οδό του Κυρίου, εγκατέλειψες τα γήινα και έζησες βίο ισάγγελο, αντιπαλαίοντας με ανδρεία και διάκριση απέναντι στις παγίδες του πονηρού και στις πλάνες των αιρετικών.
Ικέτευε τον ουράνιο Βασιλέα, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, για τις ψυχές μας· δώσε μας, πάτερ, δύναμη στον αγώνα της ζωής, πραότητα, ταπείνωση και ακλόνητη προσήλωση στην Ορθόδοξη πίστη.
Σκέπε και φρούρησέ μας από κάθε επήρεια εχθρού και πειρασμό, και αξίωσέ μας της θείας ευλογίας σου, ώστε εν ειρήνη καθαρή ομολογία Πίστεως και μετανοία να διανύσουμε τον δρόμο μας, δοξάζοντας τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, νῦν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Απολυτίκιον (Ἦχος δ′)
«Χριστῷ ἠκολούθησας, καταλιπὼν τὰ τῆς γῆς, καὶ βίον ἰσάγγελον, ἐπληθηνεύσω σαφῶς, ὡς ἄσαρκος Ὅσιε· σὺ γὰρ ἐν ταῖς ἐρήμοις, προσχωρῶν θείῳ πόθῳ, σκίλῃ πικρᾷ τὴν πάλαι, πικρὰν γεῦσιν ἀπώσω. Διό, Κυριακέ Θεοφόρε, ἀξίως δεδόξασαι».
