Όταν η προσευχή γίνεται δάκρυ… 
Υπάρχουν κάποιες στιγμές στις Παρακλήσεις του Αυγούστου που ο χρόνος σταματά. Δυσκολεύομαι να διαχειριστώ τα συναισθήματα μου. Που η τεχνική της ψαλτικής χάνει κάθε σημασία και μιλάει απευθείας η ψυχή.
Είναι η στιγμή που ακούς νέους και ηλικιωμένους ανθρώπους, παιδιά που μόλις άφησαν τη δουλειά ή την καθημερινότητά τους, να κρατούν το βιβλιαράκι με τα χέρια που τρέμουν και να ψάλλουν βουρκωμένοι,
«Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν…»
Εκεί βλέπεις την ελπίδα μιας ολόκληρης γενιάς να ακουμπά στην αγκαλιά της Παναγίας. Εκεί βιώνεις τη προσωπική σου συντριβή και νιώθεις την ελαχιστότητα σου, μπροστά στο μεγαλείο και την καθαρότητα αυτών των ψυχών.
Είναι η στιγμή που μικροί και μεγάλοι, δίπλα-δίπλα, χαμηλώνουν το βλέμμα και γίνονται μια φωνή,
«Μη μου ελέγξῃς τας πράξεις ενώπιον των Αγγέλων…»
Εκεί το δάκρυ δεν είναι λύπη, είναι μετάνοια, είναι ανακούφιση, είναι η ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.
Μικρά παιδιά, κορίτσια, άνδρες και γυναίκες με τα ρούχα της εργασίας, χωρίς «τέλειες» φωνές, αλλά με καρδιές πλημμυρισμένες από πίστη και αγάπη.
Αυτή είναι η ομορφιά της πίστης μας, η Παναγία μας, αυτές τις έτοιμες καρδιές ζητάει. Και όταν οι καρδιές ψάλλουν κλαίγοντας, ο ουρανός ακούει, και η Παναγία μας δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ΠΟΤΕ αυτές τις ψυχές…
Παναγία μου, Σώσε μας…
Προστάτεψε μας, σκέπασε κάθε πονεμένη ψυχή, γίνε το καταφύγιο και η παρηγοριά μας. Ως Μητέρα μας μοναδική και στοργική, μη μας αφήνεις ποτέ μόνους… 
Orthodox Wind 