Αγαπητοί μου αδελφοί,
Το σημερινό Ιερό Ευαγγέλιο μας μεταφέρει στην Καπερναούμ, εκεί όπου ο φιλάνθρωπος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έρχεται αντιμέτωπος με δύο συγκλονιστικά ανθρώπινα δράματα, αλλά και με δύο εντελώς διαφορετικές πνευματικές καταστάσεις. Μας παρουσιάζει, όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής, δύο είδη αμαρτωλών, τον δυστυχή αμαρτωλό, που υποφέρει και ζητά το έλεος, και τους δήθεν ευτυχείς αμαρτωλούς, που κρύβονται πίσω από προσωπεία θρησκευτικότητας.
Ας σταθούμε, αδελφοί μου, με προσοχή μπροστά σε αυτές τις δύο εικόνες, γιατί μέσα τους θα καθρεφτιστεί η ίδια μας η ψυχή.
Η πρώτη εικόνα είναι βιβλική και συγκλονιστική. Ένας άνθρωπος καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου, ένας παραλυτικός. Ο Ευαγγελικός λόγος τον περιγράφει σαν ένα «πτώμα ζωντανό», ανίκανο να κινηθεί, εξαρτώμενο απόλυτα από την ελεημοσύνη και την αγάπη τεσσάρων φίλων του.
Όμως, αδελφοί μου, πίσω από τη σωματική παράλυση, που όλοι έβλεπαν, κρυβόταν μια άλλη παράλυση, πολύ πιο τρομερή και οδυνηρή, η ασθένεια της ψυχής, η αμαρτία. Ο άνθρωπος αυτός, την ώρα που τον εναπέθεσαν μπροστά στον Χριστό, δεν αγωνιούσε μόνο για τα άψυχα μέλη του σώματός του. Η συνείδησή του ήταν ξύπνια. Οι τύψεις τον βασάνιζαν. Ένιωθε την ενοχή του απέναντι στον Θεό και ίσως να σκεφτόταν «Πώς να αντικρίσω τον Άγιο των Αγίων; Είμαι ένας αποστάτης, ένας αμαρτωλός».
Και τότε, ο Παντογνώστης Κύριος, που «ετάζει καρδίας και νεφρούς», κάνει κάτι που ξαφνιάζει τους πάντες. Δεν του λέει «θεραπεύσου», αλλά του απευθύνει τον πιο γλυκό, τον πιο ελπιδοφόρο λόγο: «Θάρσει, τέκνον· αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Έχε θάρρος, παιδί μου, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται.
Γιατί το κάνει αυτό ο Χριστός; Διότι ως Θεός γνωρίζει ότι η ρίζα του κακού είναι η αμαρτία. Θεραπεύει πρώτα την ψυχή και μετά το σώμα. Ο παραλυτικός είναι ο τύπος του αμαρτωλού που, αν και έπεσε από αδυναμία ή παράσυρση, εντούτοις πονάει, συντρίβεται, μετανοεί και προσφεύγει με πίστη στον Λυτρωτή. Και η μετάνοια αυτή γίνεται η γέφυρα που τον επανενώνει με την Πηγή της Ζωής.
Στον αντίποδα αυτής της ιερής συντριβής, το Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει μια άλλη ομάδα ανθρώπων, τους Γραμματείς. Αυτοί ήταν οι «θρήσκοι» της εποχής, οι μορφωμένοι, οι σοφοί ερμηνευτές του Νόμου, που κρατούσαν πάντα τις Άγιες Γραφές στα χέρια τους.
Και όμως, αδελφοί μου, τι τραγωδία! Αυτοί οι άνθρωποι, ενώ έβλεπαν μπροστά τους το ολοζώντανο θαύμα της ηθικής και σωματικής αναγεννήσεως ενός αδελφού τους, αντί να σκιρτήσουν από χαρά, αντί να δοξάσουν τον Θεό και να μετανοήσουν και οι ίδιοι, τι έκαναν; Σκέφτηκαν πονηρά μέσα στις καρδιές τους: «Ούτος βλασφημεί!»
Αυτή είναι η δεύτερη κατηγορία αμαρτωλών, οι αμετανόητοι και συνειδητοί αμαρτωλοί. Άνθρωποι που γνωρίζουν το θέλημα του Θεού, αλλά επιμένουν με πείσμα στην κακία τους. Φορούν ένα προσωπείο ευσέβειας για να εξαπατούν τους ανθρώπους και να κερδίζουν επαίνους, ενώ εσωτερικά είναι γεμάτοι φθόνο, κακία και πλεονεξία.
Η στάση των Γραμματέων είναι η χειρότερη καταδίκη για τον άνθρωπο. Το να βλέπεις το θαύμα και να μην πιστεύεις, το να αντιλαμβάνεσαι την αλήθεια και να την αρνείσαι, αποτελεί τη σκλήρυνση της ψυχής, την πώρωση της συνειδήσεως, αυτό που η Εκκλησία ονομάζει «βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος». Είναι η απόλυτη, αιώνια αποξένωση από τον Θεό.
Αγαπητοί χριστιανοί, ο λόγος του Κυρίου «Θάρσει, τέκνον» δεν ανήκει στο παρελθόν. Δεν ειπώθηκε μόνο για τον παραλυτικό της Καπερναούμ. Απευθύνεται σήμερα, αυτή την ιερή ώρα, στον καθένα από εμάς ξεχωριστά, σε όποια ψυχική ή σωματική κατάσταση κι αν βρισκόμαστε.
- Είσαι ασθενής και πονάς; Περνάς τις ημέρες και τις νύκτες σου με δάκρυα στο κρεβάτι της δοκιμασίας; Ο Χριστός σου λέει: «Θάρσει, τέκνον. Εγώ είμαι δίπλα σου, σε συντροφεύω και θα επέμβω όταν πρέπει για το καλό της ψυχής σου».
- Είσαι περιφρονημένος, αδικημένος ή συκοφαντημένος; Νιώθεις ότι οι άνθρωποι του ψεύδους σε πολεμούν; Ο Κύριος σου θυμίζει: «Θάρσει, τέκνον. Εμένα συκοφάντησαν πρώτα. Γνωρίζω την αδικία σου και θα λάμψω τη δικαιοσύνη σου σαν το φως του μεσημεριού».
- Είσαι αμαρτωλός και ένοχος; Σε βασανίζουν οι τύψεις και δεν βρίσκεις πουθενά ησυχία; Μην απελπίζεσαι! Ο φιλάνθρωπος Κύριος σου φωνάζει: «Θάρσει, τέκνον. Εξομολογήσου με ειλικρίνεια τα σφάλματά σου, κι αν οι αμαρτίες σου είναι κόκκινες σαν το αίμα, Εγώ θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι».
Τι σημαίνει, αδελφοί μου, αυτό το «θάρσει»; Σημαίνει ότι ο Χριστός δεν μας δίνει απλώς λόγια παρηγοριάς, όπως κάνουν οι άνθρωποι. Ο Χριστός παρεμβάλλει τον Ίδιο Του τον Εαυτό ανάμεσα σε εμάς και στα προβλήματά μας. Γίνεται ο Κυματοθραύστης μας. Όταν το πλοίο της ζωής μας κλυδωνίζεται από τις θύελλες των θλίψεων, αν έχουμε πίστη θερμή, εκείνος θα διαλύσει τα νέφη των κακών και θα ανατείλει ξανά ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.
Αδελφοί μου, η παρούσα ζωή είναι ένα πέλαγος. Όσοι πορεύονται χωρίς πίστη, χωρίς τον Χριστό για κυβερνήτη, μοιάζουν με πλοία ανερμάτιστα. Χτυπιούνται αλύπητα από τις θύελλες του βίου και κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να καταποντιστούν στο χάος της απογνώσεως και της μελαγχολίας.
Αντίθετα, οι πιστοί, όσο κι αν θλίβονται, όσο κι αν δοκιμάζονται, συνεχίζουν ήρεμα και ειρηνικά το ταξίδι της ζωής τους. Γιατί; Διότι ξέρουν ότι έχουν στο τιμόνι τον Παντοδύναμο Κύριο, στον Οποίο υπακούει το σύμπαν.
Ας διώξουμε, λοιπόν, κάθε φόβο και κάθε απελπισία. Ας μην γίνουμε μιμητές της υποκρισίας και της πώρωσης των Γραμματέων. Ας πέσουμε νοερώς στα πόδια του Σωτήρος μας με τη μετάνοια του Παραλυτικού. Ας προσφύγουμε στο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, για να ακούσουμε κι εμείς μέσα στα βάθη της ύπαρξής μας τη θεία φωνή Του να μας βεβαιώνει:
«Μη φοβού, μόνον πίστευε… Εγώ είμαι εδώ. Θάρσει, τέκνον!»
Αμήν.
Orthodox Wind 