Όταν το «Δόξα τω Θεώ» νικάει τα σκοτάδια μας!
Όταν η Ελπίδα στον Χριστό μας, γεννάει την Αισιοδοξία!
Ζούμε σε μια εποχή που έχουμε μάθει να κάνουμε «share» μόνο τις καλές μας στιγμές. Τα χαμόγελα, τις επιτυχίες, τις όμορφες βόλτες. Όταν όμως έρχεται μια δυσκολία, ένα ξαφνικό πρόβλημα, ένας πειρασμός, η πρώτη μας αντίδραση είναι να κλειστούμε στον εαυτό μας, να παραπονεθούμε ή να γεμίσουμε θυμό και ερωτηματικά: «Γιατί σε μένα;»
Κι όμως, η ορθόδοξη πνευματική παράδοση, μέσα από τα απλά και βαθιά λόγια των Πατέρων, μας δείχνει έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο που μοιάζει παράδοξος, αλλά κρύβει μέσα του μια ακατανίκητη δύναμη.
Το να δοξάζεις τον Θεό όταν όλα πάνε καλά είναι εύκολο και ἰσως για κάποιους ανθρώπους, αυτονόητο. Το να βρίσκεις τη δύναμη να πεις «Ευχαριστώ» και «Δόξα τω Θεώ» την ώρα που πονάς, που πιέζεσαι ή που όλα γύρω σου μοιάζουν να καταρρέουν, είναι μια ηρωική πράξη. Δείχνει ότι εμπιστεύεσαι τον Κύριο όχι σαν έναν «διανομέα εύκολων λύσεων», αλλά σαν τον στοργικό Πατέρα που ξέρει τι χρειάζεται η ψυχή μας για να ωριμάσει.
Ο σκοπός κάθε δοκιμασίας και κάθε πνευματικής επίθεσης, είναι να μας ρίξει στην απόγνωση, στον γογγυσμό και στην αχαριστία. Θέλει να μας αποκόψει από την πηγή της Ζωής, τον Χριστό. Όταν εμείς, αντί για παράπονο, απαντάμε με δοξολογία, ο πειρασμός χάνει το «έδαφος» κάτω από τα πόδια του. Δεν έχει πλέον κανένα πάτημα πάνω μας. Όπως σημειώνει ο Αββάς Ησαΐας, αναγκάζεται να οπισθοχωρήσει, γιατί η ευχαριστία καίει το σκοτάδι.
Η πνευματική ζωή δεν είναι η απουσία των προβλημάτων, αλλά η αλλαγή του τρόπου που τα βλέπουμε. Κάθε πειρασμός είναι ένα πνευματικό γυμναστήριο. Αντί λοιπόν να αναλωνόμαστε σε αδιέξοδα «γιατί», ας δοκιμάσουμε τη δύναμη της ευχαριστίας.
Την επόμενη φορά που θα νιώσουμε το βάρος μιας δυσκολίας να μας πλακώνει, ας κάνουμε την ανατροπή.
Ας ψιθυρίσουμε με πίστη: «Κύριε, σε ευχαριστώ και γι’ αυτή τη δοκιμασία, γιατί εσύ ξέρεις το καλό της ψυχής μου».
Και τότε, η ειρήνη του Θεού, που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη λογική, θα πλημμυρίσει την καρδιά μας.
Orthodox Wind 