«Τῷ καιρῷ εκείνω, ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς.Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθαίον δ΄ 12-17).
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
«Τον καιρό εκείνο, όταν ὁ Ἰησοῦς ἄκουσε ὅτι ὁ Ἰωάννης συνελήφθη, ἔφυγε εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Ἄφησε τὴν Ναζαρὲτ καὶ ἦλθε νὰ κατοικήσῃ εἰς τὴν Καπερναούμ, ἡ ὁποία ἦτο κοντὰ εἰς τὴν λίμνην εἰς τὰ σύνορα Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ Ἡσαΐα τοῦ προφήτου, «Ἡ χώρα τοῦ Ζαβουλὼν καὶ ἡ χώρα τοῦ Νεφθαλείμ, ἡ ὁποία ἐκτείνεται κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν, ἡ γῆ πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην, ἡ Γαλιλαία τῶν ἐθνικῶν, ὁ λαός, ποὺ κάθεται εἰς τὸ σκοτάδι, εἶδε μεγάλο φῶς καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ κάθονται εἰς τὴν χώραν καὶ τὴν σκιὰν τοῦ θανάτου, ἀνέτειλε γι’ αὐτοὺς φῶς».
Ἀπὸ τότε ἄρχισε ὁ Ἰησοῦς νὰ κηρύττῃ καὶ νὰ λέγῃ, «Μετανοεῖτε, διότι ἐπλησίασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».
❖❖❖
Την Κυριακή μετά τα Φώτα, η Εκκλησία μας θέτει ενώπιον μιας μεγάλης αλήθειας! Ο Χριστός φανερώθηκε ως το Φως μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας, αλλά αυτό το Φως πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα. Είναι μια δύναμη που απαιτεί τη δική μας συμμετοχή. Αυτή η συμμετοχή εκφράζεται με δύο τρόπους, με τη μετάνοια που καθαρίζει την καρδιά και τα χαρίσματα που την καρποφορούν.
Στο Ευαγγέλιο ακούμε τον Κύριο να ξεκινά τη δράση Του με τη λέξη «Μετανοείτε». Συχνά στον κόσμο μας η μετάνοια παρερμηνεύεται ως μια ψυχολογική πίεση, μια κατάσταση λύπης ή ενοχής. Όμως, στην πνευματική γλώσσα, η μετάνοια είναι δυναμική πράξη που μας οδηγεί σε πορεία Σωτηριολογική!
Όπως ο ήλιος φωτίζει μόνο όποιον είναι στραμμένος προς αυτόν, έτσι και το Φως των Θεοφανείων ενεργεί μόνο σε όποιον στρέφει τον νου του προς τον Θεό. Μετάνοια σημαίνει να παραδεχτώ ότι το «σκοτάδι» μου (ο εγωισμός, τα πάθη, οι κακίες, η δολιότητα, η μοχθηρία, η πονηριά κ.α.) με κουράζει και με οδηγεί σε αδιέξοδο.
Ο Χριστός δεν κηρύττει τη μετάνοια για να μας τιμωρήσει, αλλά για να μας προετοιμάσει, «Ήγγικε γάρ η Βασιλεία των Ουρανών». Η Βασιλεία του Θεού είναι μια φωτιά αγάπης. Αν η καρδιά μας δεν καθαριστεί μέσω της μετάνοιας, αυτή η φωτιά δεν θα μας ζεστάνει, αλλά θα μας κάψει.
Η μετάνοια, λοιπόν, είναι το καθάρισμα της ψυχής από τα περιττά ακάθαρτα υλικά, η απαλλαγή από τα πνευματικά «καβούρια» που αγκιστρωμένα προσπαθούν να κρυφτούν στα βάθη της ψυχής, ώστε μέσω αυτής της πνευματικής ανάτασης να δημιουργηθεί χώρος για να κατοικήσει το Άγιο Πνεύμα.
Έρχεται και ο Απόστολος Παύλος, (Προς Εφεσίους, δ’ 7-13), να μας πει τι πρόκειται να συμβεί όταν καταφέρουμε να καθαρίσουμε την ψυχή μας και πως το Φως της Θείας Χάριτος τοποθετεί μέσα μας, τα ιδιαίτερα Χαρίσματα, «Ενί εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού».
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:«Εἰς τὸν καθένα δὲ ἀπὸ ἡμᾶς ἐδόθη ἡ χάρις, τὰ χαρίσματα καὶ αἱ δωρεαί, σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον, μὲ τὸ ὁποῖον δικαίως καὶ σαφῶς μοιράζει ὁ Χριστὸς τὰς δωρεάς του. Ἂς μὴ ὑπάρχουν, λοιπόν, ζηλοφθονίαι μεταξύ σας, διότι τὰ χαρίσματα εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὅλων».
Στην Εκκλησία δεν είμαστε μια μάζα, αλλά ένα σώμα με διαφορετικά μέλη. Άλλος έχει το χάρισμα του λόγου, άλλος της υπομονής, άλλος της διακονίας, άλλος της προσευχής. Το χάρισμα είναι η «σφραγίδα» της αγάπης του Θεού πάνω στην προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου.
«Καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους,πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ».
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:«Καὶ αὐτὸς ἔδωκεν ἄλλους μὲν ἀποστόλους, ἄλλους δὲ προφήτας, ἄλλους δὲ εὐαγγελιστάς, ἄλλους δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους, πρὸς τὸν σκοπόν του νὰ καταρτίζωνται οἱ Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἐπιτελῆται τὸ ἔργον τῆς διακονίας, μὲ τὸ ὁποῖον οἰκοδομεῖται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Μέχρις ὅτου φθάσωμεν νὰ ἔχωμεν ὅλοι μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἀληθῆ πίστιν καὶ τελείαν γνῶσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ αὐξηθῶμεν εἰς τέλειον ἄνδρα ὑπὸ ἔποψιν πνευματικὴν καὶ ἀποκτήσωμεν τὸ μέτρον τῆς πνευματικῆς ὡριμότητος, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἔχωμεν πλήρεις τὰς δωρεὰς καὶ τὴν ἠθικὴν τελειότητα τοῦ Χριστοῦ».
Το χάρισμα δεν μας δόθηκε για να νιώθουμε ανώτεροι. Ο Παύλος είναι ξεκάθαρος,τα χαρίσματα δίνονται για την «οικοδομή του σώματος». Ένα χάρισμα που δεν μοιράζεται, σύντομα μαραίνεται. Αν είσαι καλός στην παρηγοριά και δεν παρηγορείς, αν έχεις πλούτο (υλικό ή πνευματικό) και δεν ελεείς, τότε το χάρισμα γίνεται καταδίκη αντί για ευλογία.
Η Μετάνοια επομένως πρέπει να προηγείται των χαρισμάτων διότι χωρίς μετάνοια, το χάρισμα γίνεται τροφή για την υπερηφάνεια. Αν ο Θεός δώσει μεγάλα χαρίσματα σε μια καρδιά που δεν έχει μετανοήσει, ο άνθρωπος θα πιστέψει ότι τα κατάφερε μόνος του. Θα γίνει ένας «φωτισμένος» εγωιστής. Η μετάνοια μας κρατά ταπεινούς, ώστε να αναγνωρίζουμε ότι κάθε καλό που έχουμε είναι δάνειο από τον Θεό.
Αδελφοί μου, αύριο, καθώς θα στεκόμαστε μέσα στον ναό, ας κάνουμε μια ειλικρινή προσευχή:
«Κύριε, δώσε μου τη δύναμη να μετανοήσω, να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου και τους άλλους».
«Κύριε, φανέρωσέ μου το χάρισμα που μου εμπιστεύθηκες και δείξε μου πώς να το χρησιμοποιήσω για να βοηθήσω τον αδελφό μου».
Το Φως των Θεοφανείων ας γίνει πράξη ζωής μέσα από τη μετάνοια που μας ελευθερώνει και τα χαρίσματα που μας ενώνουν.
Καλή Κυριακή!
Χρόνια Πολλά, φωτισμένα και ευλογημένα!
Orthodox Wind 