Orthodox Wind

Του πατρός ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΡ.ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, ΔΡ.ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

῾Η ρόδινη καί έλκυστική εἰκόνα τοῦ ὑπερανθρώπου, τοῦ ἀνθρώπου με θεϊκές ἰδιότητες πού προβάλλουν πρὸς τὰ ἔξω οἱ παραθρησκευτικές ὁμάδες τῆς «Νέας ᾿Εποχῆς», χρησιμοποιεῖται ὡς προπέτασμα για να καλύψει τη ζοφερή πραγματικότητα πού ἐπικρατεῖ ἐντός αὐτῶν τῶν ὁμάδων.

Οἱ μεθοδεύσεις καί οἱ πρακτικές τῶν ὁμάδων αὐτῶν δέν δημιουργοῦν ὑπερανθρώπους, γιατί ἀπλούστατα δέν ἔχουν αὐτή τή δυνατότητα. Έχουν ὅμως τή δυνατότητα νὰ ἐπιφέρουν βαθιές ψυχικές δομικές άλλοιώσεις στην προσωπικότητα τῶν θυμάτων τους.

Οἱ ἀλλοιώσεις αὐτές μποροῦν συνοπτικά να περιγραφοῦν ὡς ἐξῆς:

1. ᾿Απώλεια τῆς προσωπικῆς ταυτότητας

Αὐτή ἐπιτυγχάνεται:

• Με τὴν ἀδρανοποίηση τῆς προσωπικῆς σκέψης και κρίσης. Η λογική τοῦ ἀνθρώπου ἀπορρίπτεται ἀπὸ τις ὁμάδες αὐτές ὡς προερχόμενη ἀπό τὸν διάβολο.
• Γιὰ νὰ ἀνακαλύψει τις ὑποτιθέμενες θεϊκές δυνάμεις μέσα του, ὁ ὁπαδός καλεῖται νὰ ἀπαρνηθεῖ ὅλα τὰ στοιχεῖα που συνθέτουν τήν προσωπική του ζωή – τό παρελθόν του καί το μέλλον του. Το παρελθόν του θεωρεῖται ὡς ἀνάξιο λόγου γιὰ ἕναν πνευματικό ἄνθρωπο καί το μέλλον του πρέπει να το έναποθέτει στα χέρια τῆς ὀργανώσεως. Αὐτό δεν σημαίνει ἀπάρνηση τῶν ἐγκοσμίων, ἀλλά ἀπάρνηση αὐτῆς ταύτης τῆς προσωπικῆς του ἰδιαιτερότητας. Όσο πιό ἀπρόσωπος εἶναι, τόσο διευκολύνεται ἡ ταύτισή του μέ τό ᾿Απόλυτο «Ον ἢ μὲ τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία. ῎Ετσι ὁ ἄνθρωπος ἀδειάζει ἀπό κάθε συγκεκριμένο περιεχόμενο καί μετατρέπεται σε ὂν οὐδέτερο, ἀφηρημένο. Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ ἀντιλήψεις του καί τά βιώματά του περιορίζονται σε ἐλάχιστες γενικεύσεις μέ ἀπόλυτη ἰσχύ, γιατί αὐτές ὑποτίθεται ὅτι ἐκφράζουν την βαθύτερη οὐσία τῶν πραγμάτων – ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι φαινόμενα.

Ὁ ἀρχηγός τῆς ὀργάνωσης εἶναι θεός ἢ ἀπεσταλμένος τοῦ θεοῦ, ὅποιο κι ἂν εἶναι τὸ ποιόν του, ὅ,τι και να κάνει.

• Μόνο ἡ ὀργάνωση εἶναι τοῦ Θεοῦ – ὅλος ὁ ἄλλος κόσμος εἶναι τοῦ διαβόλου.
• ῎Ο,τι καί να ζητᾶ ἀπό τούς ὀπαδούς της ή ὀργάνωση εἶναι για το καλό τους – ἔστω καί ἂν τοὺς ζητᾶ νὰ ἐκδίδονται ἢ να ληστεύουν τράπεζες.
• Ἔχω μέσα μου θεϊκές δυνάμεις, ἔστω κι ἂν μέ πνίγει ὁ φόβος, τό ἄγχος καί ἡ ἀνασφάλεια ἢ ἡ ψυχοσωματική κατάρρευση μετά από παντοειδεῖς ἄκρατες ἐμπειρίες.
• ᾿Αγαπῶ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα καί ἀγωνίζομαι γιά τήν σωτηρία της, ἂν καὶ μέ τρομάζει ἡ ἐπαφὴ μὲ τὸν διπλανό μου ἢ τὸν ἀγνοῶ τελείως. Αὐτός ὁ ἀφηρημένος τρόπος ὕπαρξης, μέ τις προκατασκευασμένες καὶ ἐπιβεβλημένες γενικεύσεις, ὁδηγεῖ σταδιακά τὸ ἄτομο σε ὅλο και μεγαλύτερη ἀπώλεια έπαφῆς μὲ τὴν πραγματικότητα καί ἔχει ὡς συνέπειες: τήν ἀπόλυτη καί καθολική ύπαρξιακή ἐξάρτηση ἀπὸ τὴν ὁμάδα, γιατί μόνο μέσα σ’ αὐτήν βλέπει νὰ «ἐπαληθεύονται» οἱ ψευδαισθήσεις, πού ἡ ἴδια τοῦ ἔχει δημιουργήσει·την τρομερή συρρίκνωση τῶν διανοητικῶν καί ψυχικῶν ἱκανοτήτων καί δυνατοτήτων τοῦ ἀτόμου (γλωσσική πενία, ἐλλιπής κατανόηση, μειωμένη ἀντίδραση σε έξωτερικά ερεθίσματα κ.ἄ.)τὴν πολλές φορές μή ἀνατάξιμη ἀπώλεια κάθε ἐπαφῆς μὲ τὴν πραγματικότητα, πού ἀποτελεῖ πλέον ἀντικείμενο τῆς ψυχιατρικής.

1. ᾿Αποξένωση τοῦ ἀτόμου ἀπό τόν ἑαυτό του

Ὅταν κάποιος ἀρνεῖται καί ἀποκόπτεται ἀπό τήν προσωπική του ὕπαρξη χάριν μιᾶς ὑποτιθέμενης ἀνώτερης ὕπαρξης, πού μόνο ὡς φαντασία ἢ ὡς ψευδαίσθηση μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, ἂν συνειδητοποιήσει το ψεῦδος, αἰσθάνεται νὰ ἔχει χαθεί. Δέν ξέρει ποιός εἶναι. Έχει χάσει τὸν ἑαυτό του. Το ὑπαρξιακό ἀδιέξοδο εἶναι τρομακτικό. «Αν δέν καταλήξει σε ψυχιατρείο ἢ στήν αὐτοκτονία, θὰ ἐπιζητήσει ἐνδεχομένως ἐξάρτηση ἀπό ἄλλη παραθρησκευτική ὁμάδα, προσπαθώντας ἀπεγνωσμένα νά ἀποκτήσει κάποια ύπαρξιακή ταυτότητα, μέ τό σκεπτικό ὅτι ἡ συγκεκριμένη ὁμάδα ἦταν ψεύτικη, ἀλλά σε κάποια ἄλλη θὰ βρεῖ τὴν ἀληθινή πνευματικότητα. Δέν πρέπει βέβαια νά ἀποκλείεται καί ἡ δυνατότητα σωτήριας μεταστροφής στην ᾿Εκκλησία.

3. ᾿Αλλοίωση τοῦ ἀνθρωπολογικοῦ μοντέλου

Αὐτό σημαίνει: Ὅσον ἀφορᾶ στην πρακτική ζωή, ἔχει δημιουργηθεί ή νοοτροπία ὅτι γιὰ τὴν ἐπίτευξη οποιουδήποτε σκοποῦ καί γιά τήν ἐπίλυση όποιουδήποτε προβλήματος ὑπάρχει κάποια τεχνική ἢ κάποια συνταγή μέ ἄμεσα ἀποτελέσματα.

«Αν οἱ τεχνικές μιᾶς ὁμάδας ἀποδειχθοῦν ἄκαρπες ἢ ἔχουν τὰ ἀντίθετα ἀπό τά ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα, το λάθος ἀποδίδεται στις συγκεκριμένες αὐτές τεχνικές καί ἁπλῶς ἀναζητοῦνται ἀλλοῦ ἄλλες ἀποτελεσματικώτερες.

Στήν πνευματική διάσταση άποκτάται ἡ πεποίθηση ὅτι πνευματικός ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού ἐπιζητεῖ νὰ ἀποκτήσει ὑπεράνθρωπες ἰδιότητες καί ἱκανότητες, ὁ θαυματοποιός. ᾿Ακόμη καί μετά τήν μεταστροφή θυμάτων τῆς παραθρησκείας ἡ ἀντίληψή τους αὐτή πολύ συχνά παραμένει ἄθικτη. Βλέπουν τήν ᾿Εκκλησία σάν ἕνα ἐργοτάξιο θαυμάτων καί ἀναζητοῦν γέροντες μέ ὑπερφυσικά χαρίσματα, γιατί πιστεύουν ὅτι μόνον αὐτοὶ εἶναι πραγματικά πνευματικοί ἄνθρωποι, πού θά τούς μυήσουν στα μυστικά τῆς γνήσιας πνευματικότητας.

Περιμένουν ἀπό τήν ᾿Εκκλησία γρήγορες καί ἀπτές ἀποδείξεις πνευματικής βελτίωσης. Συχνά ἀπελπίζονται, ὅταν αὐτές δέν ἔρχονται ὅσο γρήγορα θὰ ἤθελαν. Οἱ ἐσωτερικές συγκρούσεις καί ἐντάσεις πού δημιουργοῦνται εἶναι μεγάλες.

῾Η σαφής ἐπίγνωση, ἰδιαίτερα αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ἀπό τούς ποιμένες τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι πρωταρχικῆς σημασίας γιά τή σωστή καθοδήγηση τῶν θυμάτων τῆς παραθρησκείας στήν ἐν Χριστῷ ζωή.

*Από το βιβλίο: Ποιμαντική Αντιμετώπιση των αιρέσεων και της παραθρησκείας, εκδόσεις «ΔΙΑΛΟΓΟΣ».