…. και κρύβει μέσα της τη σοφία της υπομονής και της πίστης στον κύκλο της ζωής. Όπως η φύση υπομένει τον χειμώνα γνωρίζοντας ότι η αναγέννηση είναι αναπόφευκτη, έτσι και ο άνθρωπος καλείται να περιμένει την προσωπική του άνοιξη με ελπίδα και καρτερία. Η αναμονή δεν είναι παθητικότητα, αλλά μια ενεργή κατάσταση εσωτερικής ετοιμότητας και καλλιέργειας.
Αυτή η αναμονή διαπλέκεται με τη βαθιά ανθρώπινη φύση, όπως ο ιερός Χρυσόστομος μας λέει : «το συμπάσχειν ανθρώπινον, το συγχαίρειν αγγελικόν, το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν σατανικόν».
Το συμπάσχειν ανθρώπινον, η συμπόνια και η ενσυναίσθηση είναι το πεμπτουσιακό γνώρισμα του ανθρώπου. Η ικανότητα να συμμετέχουμε στον πόνο του άλλου μάς καθιστά πραγματικά ανθρώπους, υφαίνοντας τον ιστό της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Το συγχαίρειν αγγελικόν, η αληθινή, ανιδιοτελής χαρά για την επιτυχία του άλλου – το «συγχαίρειν» – θεωρείται μια αρετή τόσο σπάνια, τόσο αγνή, που παραπέμπει σε αγγελική καθαρότητα.
Το πίπτειν ανθρώπινον,το σφάλμα και η πτώση είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Η αναγνώριση της ατέλειάς μας είναι η αρχή της αυτογνωσίας και της μετάνοιας.
Το εμμένειν σατανικόν, το να επιμένει κανείς στο λάθος, στην αμετανοησία ή στην καταστροφική εωσφορική συμπεριφορά είναι η απομάκρυνση από τη θεϊκή ή ηθική τάξη. Είναι η άρνηση της αλλαγής και της ατομικής εξέλιξης που φέρνει η «άνοιξη» της Θείας Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος στη ψυχή του κάθε ανθρώπου.
Έτσι, η άνοιξη έρχεται ως ανταμοιβή για εκείνον που ξέρει να περιμένει με υπομονή, ενώ μέσα σε αυτήν την αναμονή, διαρκής αγώνας είναι να ζει με συμπόνια, να χαίρεται ανιδιοτελώς, να πέφτει και να σηκώνεται, αποφεύγοντας την πεισματική εμμονή στο σκοτάδι.
Orthodox Wind 