Πολλές φορές καλούμαστε να αναστοχαστούμε πάνω σε διαχρονικά ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη. Γνωρίζουμε τη ζωή όχι ως μια εύκολη πορεία, αλλά ως έναν διαρκή αγώνα. Είναι ένας αγώνας της λογικής απέναντι στην αλογία, της ηθικής απέναντι στην ανηθικότητα και της αλήθειας απέναντι στην πλάνη και το ψεύδος.
Ο άνθρωπος είναι λογικό ον. Είναι γεννημένος για να σκέφτεται, να κρίνει και να ζει σύμφωνα με την ηθική και τις αρχές και εμείς ως χριστιανοί ακράδαντα πιστεύουμε, σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού. Ωστόσο, η ανθρώπινη φύση είναι επιρρεπής σε «πάθη» –όπως τον θυμό, τη ζήλια, την απληστία, τον φθόνο κ.α. Αυτές τις αδυναμίες του ανθρώπου εκμεταλλευόμενος ο «πλαστογράφος των παθών», διάβολος, ωθεί τον επιρρεπή άνθρωπο στην πηγή αυτής της αλογίας, την αμαρτία και την απιστία απέναντι στο θέλημα του Θεού.
Αυτή η έννοια του πνευματικού αγώνα μπορεί να αναγνωριστεί στον καθημερινό αγώνα που δίνει κάθε άνθρωπος για να παραμείνει πιστός στις αξίες του. Είναι η προσπάθεια να αντισταθούμε στις παρορμήσεις μας, να καλλιεργήσουμε την αυτοκυριαρχία και να επιλέξουμε το σωστό, ακόμα κι όταν αυτό είναι δύσκολο, όπως σήμερα πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί πράττουν με την λογική ένσταση τους απέναντι στην αίρεση του Οικουμενισμού.
Ο προβληματισμός μας προφανώς επεκτείνεται και στρέφουμε την κριτική μας στους «δόλιους πνευματικούς εξαπατητές» του καιρού μας που εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών ή την αβεβαιότητα και τον φόβο για τα μέλλοντα, ως εξαιρετικά επίκαιρη σε μια εποχή που ενώ η διοίκηση της Εκκλησίας μας κακώς διενεργεί ανεξήγητα αλματώδη βήματα εκτός των ορίων που έθεσαν οι Πατέρες μας, προωθώντας την αίρεση του Οικουμενισμού, την ίδια στιγμή κάποιοι βρίσκουν «έδαφος» ως λύκο-φορείς ενός υλιστικού τρόπου ζωής και όχι κινούμενοι από πνευματικότητα και αγιοσύνη, να αποπροσανατολίζουν τους ανθρώπους, «έβαλαν στα μάτια τους υλιστικά και πλανεμένα έγχρωμα γυαλιά» δημιουργώντας τεχνηέντως οι ίδιοι και οι οπαδοί τους, μια πλαστή δυναμική δημόσια εικόνα με υπερβολική εστίαση στο εκθειαζόμενο «πρόσωπο» του αρχηγού και καθοδηγητή, συνάμα δε στην υποτιθέμενη «μηδενική ανεκτικότητα» σε πρακτικές οικονομίας και σωτηρίας ψυχών, την υπερβολή, χωρίς πνευματική διάκριση και εν Χριστώ αγάπη, δημιουργούν την κατάλληλη και εργαλοιοποιημένη από μεγάλους αρχηγούς σεχτών του παρελθόντος σεχτοποιημένη «ψυχολογική ύλη» στις συνειδήσεις των πιστών που θολώνει την πνευματική τους όραση και τους εγκλωβίζει στη απατηλή δαιμονική «προσωλατρεία».
Αυτή η «πλύση εγκεφάλου» περιγράφεται ως μια συνεχής έκθεση σε μηνύματα που υπονομεύουν την ηθική, την ελευθερία της συνειδήσεως, την δογματική αλήθεια, την πνευματική ανάταση και μας οδηγούν σε μια κατάσταση «θνητοψυχίας», όπου χάνουμε κάθε αίσθηση του σκοπού και του νοήματος της ζωής πέρα από την υλική μας ύπαρξη και μακριά από το πραγματικό νόημα της ζωής μας ως χριστιανοί.
Η εναγώνια προτροπή των Πατέρων μας για επιστροφή στην Ορθόδοξη Παράδοση και Εκκλησία, αποτελεί το μοναδικό καταφύγιο και τον μόνο δρόμο για τη σωτηρία, μ α κ ρ ι ά από «αιρέσεις» και «σεχτοποιημένες ψευδοεκκλησίες» .
Αυτή η υπενθύμιση του ρόλου της Εκκλησίας ως πνευματικού οδηγού και πηγής αλήθειας, αναδεικνύει και ερμηνεύει την ειλικρινή ανάγκη του ανθρώπου να βρει έναν «σταθερό άξονα» στη ζωή του, εντός της πραγματικής και κανονικής Εκκλησίας του Χριστού. Είναι κάτι που θα τον βοηθήσει να αντισταθεί στους πειρασμούς του εξωτερικού κόσμου, να διατηρήσει την ακεραιότητά του και να βρει έναν πραγματικό σκοπό πέρα από τον Ψηφιακό-Διαδικτυακό Αποπροσανατολισμό που «μεταφέρει τον νούν των ανθρώπων αλλού», δηλαδή, στην υπερ-πληροφόρηση, την παράπληροφόρηση και τον αποπροσανατολισμό που προκαλούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η συνεχής έκθεση σε κείμενα παραχαραγμένα και αλλοιωμένα σε σχέση με την σωστή και ακέραιη Ορθόδοξη Πατερική διδασκαλία. Αυτή είναι η «πλύση εγκεφάλου» αποδυναμώνει την κρίση του ανθρώπου και τον καθιστά ευάλωτο σε επιβλαβείς επιρροές, «δόλιων πνευματικών εξαπατητών».
Ο αντί-οικουμενιστικός αγώνας των Ορθοδόξων πιστών πρέπει να διατηρεί αναλλοίωτα τα αληθή χαρακτηριστικά της Ορθοδόξου Παραδόσεως μας όπου η ανθρώπινη ζωή θεωρείται μια συνεχής πορεία προς την ένωση με τον Θεό σύμφωνα με την πραγματική διδασκαλία των Πατέρων μας. Ο αγώνας αυτός δεν είναι απλώς για τη βελτίωση του εαυτού μας, αλλά αποσκοπεί στην ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, στη «λογική» κατάσταση του ανθρώπου, πριν από την «πτώση«, όπως με πολύ ωραίο τρόπο καταθέτει ο αδελφός μας Αδαμάντιος Τσακίρογλου στο ιστολόγιο του «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» στο άρθρο του: «➙ Παράδοξος τρόπος νὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι, ἀλλὰ ἀληθινός:Ὁ ἐκούσιος Σταυρὸς καὶ ἡ τήρηση τῶν Ἱ. Κανόνων«, μακριά από κάθε λογής δόλιο και ύπουλο, εξαπατητή και εκμεταλλευτή αθώων ψυχών.
Orthodox Wind 