Του Οσίου πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου
Ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος γιὰ ἕνα πράγμα φροντίζει· νὰ ὑπακούη καί νά ἀρέση στον Θεό τῶν ὅλων, καί γιά ἕνα πράγμα θέλει να παιδεύη την ψυχή του· νά φανῆ ἀρεστός στόν Θεό εὐχαριστώντας τον γιά τήν τόσο μεγάλη καί πολλή του φροντίδα καί τήν διευθέτηση ὅλων τῶν ζητημάτων του, ὅποια κι ἄν εἶναι αὐτά στή ζωή του. Εἶναι ἄτοπο βέβαια νὰ εὐχαριστοῦμε τούς γιατρούς ποὺ μᾶς δίνουν πικρά καί δυσάρεστα φάρμακα γιά τὴν ὑγεία τοῦ σώματός μας καί νά εἴμαστε ἀχάριστοι στον Θεό γιά ὅσα μᾶς φαίνονται δύσκολα καί ἐνοχλητικά καί νά μήν καταλαβαίνουμε, ὅτι ὅλα γίνονται ὅπως πρέπει καὶ γιὰ τὸ συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ καί ἡ πίστη σ᾽ Αὐτόν εἶναι σωτηρία καί τελειότητα τῆς ψυχῆς.
Πήραμε ἀπό τόν Θεό τήν ἐγκράτεια, τὴν ἀνεξικακία, τη σωφροσύνη, την καρτερία, τὴν ὑπομονή καί τὰ ὅμοιά τους ὡς πάρα πολύ μεγάλες ἠθικές δυνάμεις πού ἀντιστέκονται στις δυσκολίες τῆς ζωῆς καί βοηθοῦν στήν ἀντιμετώπιση δυσκολιῶν πού προκύπτουν ἀπ᾿ αὐτές. Αν γυμνάζουμε τίς δυνάμεις αὐτές καί τίς ἔχουμε πρόχειρες, θεωροῦμε πώς δὲ μᾶς συμβαίνει τίποτε τό δύσκολο ἤ ὀδυνηρό ἤ ἀνυπόφορο γιατί σκεφτόμαστε πώς ὅλα συμβαίνουν μέσα στά ἀνθρώπινα μέτρα καί τά ξεπερνοῦν οἱ ἀρετές μας. Αὐτό δέν τό φέρνουν στό μυαλό τους ὅσοι ἔχουν ἀνόητη ψυχή. Δέν λογαριάζουν πώς ὅλα γίνονται καλά καί ὅπως πρέπει καί γιά τό δικό μας συμφέρον γιά να λάμψουν οἱ ἀρετές καί νά στεφανωθοῦμε ἀπό τόν Θεό.


