Orthodox Wind

Προηγείται ἡ ἀποστασία,τῆς παρουσίας τοῦ ᾿Αντιχρίστου θὰ προηγηθῇ ἡ ἀποστασία. «Μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον», γράφει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Διότι, «ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας», δηλαδὴ ὁ ᾿Αντίχριστος, δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου. Περὶ τῆς δευτέρας «παρουσίας τοῦ Σωτῆρος», λέγει ὁ Μέγας ᾿Αθανάσιος, ὁ ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει, «μηδὲ πρότερον ἔσεσθαι ταύτην, ἐὰν μὴ ἡ ἀποστασία πρότερον ἔλθῃ καὶ μετ᾿ αὐτὴν ὁ ᾿Αντίχριστος». Ἐπὶ τοῦ ἁγιογραφικοῦ κειμένου, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκει τὸ ἀνωτέρω χωρίον, ὁμιλῶν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, παρατηρεί: «Περὶ τοῦ ᾿Αντιχρίστου ἐνταῦθα διαλέγεται καὶ μεγάλα ἀποκαλύπτει μυστήρια». Εν τούτων τῶν μεγάλων μυστηρίων εἶναι καὶ ἡ πρὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου ἀποστασία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Διὰ τῆς ἀποστασίας ταύτης, θὰ προετοιμασθῇ ἡ ὁδός, «ἵνα εὐπαράδεκτος γένηται ὁ ἐρχόμενος» ᾿Αντίχριστος.
Ἡ ἀποστασία ἔργον τοῦ Διαβόλου καὶ τῶν ἀπειθούντων ἀνθρώπων. Τὸ μυστήριον τῆς ἀποστασίας εἶναι μυστικὸν σχέδιον τοῦ Διαβόλου, περὶ ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον προφανώς οὗτος συνέλαβε κυρίως μετὰ τὸ «τετέλεσται», τὸ λεχθὲν παρὰ τοῦ Κυρίου ἐν τῷ Σταυρῷ. Μετά δηλαδὴ τὴν ὁλοκλήρωσιν καὶ ἐξασφάλισιν τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, «τὸ πρῶτον καὶ μέσον καὶ τελευταῖον κακόν», ὁ Διάβολος, ἐστράφη εὐθὺς μετὰ θυμοῦ μεγάλους ἐναντίον τῆς ἑτοίμης ταύτης σωτηρίας. Πρὸς τοῦτο ἐκτρέπει συστηματικῶς τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τοῦ Σωτῆρος καὶ τῆς σῳζούσης Χάριτος Αὐτοῦ. «Τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος διὰ τὴν ἐποχήν του.

• Ὁ Διάβολος ἐπλάνησε πρῶτον τὸν ἄνθρωπον ἐν τῷ παραδείσῳ, τὸν ἐξέβαλεν αὐτοῦ διὰ τῆς παρακοῆς καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς τὴν ποικίλην ἁμαρτίαν καὶ τὸν θάνατον.

• Δεύτερον, ἐπλάνησε τὸν περιούσιον λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, τὸν ὢθησεν εἰς ἀπείθειαν πρὸς τὸν Θεόν, τὸν ὡδήγησεν εἰς τὴν ἀπιστίαν πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ τὸν κατέστησεν ὄργανόν του, διὰ τοῦ ὁποίου ἐσταύρωσε τὸν Κύριον τῆς δόξης.

• Ούτω, τρίτον, πλανᾷ τοὺς ἀπροσέκτους Χριστιανοὺς καὶ «τὴν οἰκουμένην», στρέφων τὴν ἀνθρωπότητα πρὸς τὸν κόσμον τοῦτον καὶ ἑαυτόν, μακρὰν τῆς σωτηρίας καὶ τοῦ Σωτῆρος καὶ ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅπως εἰς τὴν πρώτην περίπτωσιν ἐγένετο «ἀνθρωποκτόνος» καὶ εἰς τὴν δευτέραν χριστοκτόνος, οὕτως εἰς τὴν τρίτην γίνεται χριστιανοκτόνος καὶ ἐκκλησιοκτόνος.

Οἱ ἀντίχριστοι καὶ θανατηφόροι σκοποὶ τοῦ Διαβόλου πραγματοποι-οῦνται κατὰ μέγα μέρος, λόγῳ τῆς κακῆς θελήσεως τῶν ἀνθρώπων. Ὃταν «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν», ὡς τὸ ἀληθινὸν φῶς καὶ ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, δυστυχῶς «ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς». Ἡ ἀποστασία ἤρχισεν ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Σωτῆρος, συνεχίζεται εἰς τὰς ἀκολούθους γενεάς, θὰ γενικευθῇ ὀλίγον πρὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου καὶ θὰ ἐπικρατήσῃ ἐπὶ τῆς παρουσίας αὐτοῦ. «Τὸ δὲ Πνεῦμα ρητῶς λέγει, ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαμονίων». Ἐν δὲ ταῖς «ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται (θὰ ἔλθουν) καιροί χαλεποί». Ἡ ἔλευσις τοῦ Σωτῆρος εὔρε τοὺς ἀνθρώπους «πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀ· συνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας» καὶ συνευδοκοῦντας τοῖς πράσσουσι ταῦτα. Εἰς τὰς ἐσχάτας ἡμέρας ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων θὰ ὑπερβῇ πᾶν προηγούμενον. «Ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι».

Ἐκδηλώσεις τῆς ἀποστασίας. Ἐκδηλώσεις τῆς ἀποστασίας θὰ εἶναι ἡ ἀπιστία ἀντὶ τῆς πίστεως, τὸ μίσος ἀντὶ τῆς ἀγάπης, ὁ ἡδονικὸς βίος ἀντὶ τῆς ἁγίας ζωῆς, ἡ προτίμησις τοῦ κόσμου, ἡ λήθη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ ἐξοντωτικὸς πόλεμος κατ᾿ Αὐτῆς.

Ἡ ἀποστασία τῶν Χριστιανῶν ἐξεδηλώθη εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, διὰ τῶν αἱρέσεων. Οἱ ὀπαδοὶ τούτων κατ᾿ ἀρχὰς μὲν ἦσαν φανεροί, κατόπιν δὲ κεκρυμμένοι. «Νῦν δὲ ἐστιν ἡ ἀποστασία», γράφει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, διὰ τοὺς χρόνους τοῦ τετάρτου μ.χ. αἰῶνος. «᾿Απέστησαν γὰρ οἱ ἄνθρωποι τῆς ὀρθῆς πίστεως. Καὶ οἱ μὲν υἱοπατορίαν καταγγέλλουσιν, οἱ δὲ τὸν Χριστὸν ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τὸ εἶναι παρενεχθέντα (προ-βληθέντα) λέγειν τολμῶσι. Καὶ πρότερον μὲν ἦσαν φανεροὶ οἱ αἱρετικοί, νῦν δὲ πεπλήρωται ἡ Ἐκκλησία κεκρυμμένων αἱρετικῶν». Αἰτία δὲ τῆς ἐμφανίσεως τῶν αἱρέσεων εἶναι ἡ κακὴ προαίρεσις τῶν αἱρετικῶν. «᾿Απέστησαν γὰρ οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τῆς ἀληθείας καὶ κνήθονται τὴν ἀκοήν. Λόγος πιθανός, καὶ πάντες ἀκούουσιν ἡδέως. Λόγος ἐπιστροφῆς, και πάντες ἀποστρέφονται. ᾿Απέστησαν οἱ πλεῖστοι τῶν ὀρθῶν λόγων καὶ μᾶλλον τὸ κακὸν αἱροῦνται (προτιμοῦν), ἢ τὸ ἀγαθὸν προαιροῦνται. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ ἀποστασία, καὶ μέλλει προσδοκᾶσθαι ὁ ἐχθρός», ήγουν ὁ ᾿Αντίχριστος. Εἰς τὰς ἐσχάτας ὅμως ἡμέρας, ἡ περὶ τὴν πίστιν ἀποστασία θὰ εἶναι μεγαλυτέρα. «Ἐν γὰρ ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις πληθυνθήσονται οἱ ψευδοπροφῆται καὶ οἱ φθορεῖς τοῦ λόγου, καὶ στραφήσονται τὰ πρό-βατα εἰς λύκους». Ὑπὸ «τῶν δοκούντων εἶναι Χριστιανοὶ τότε ἐγερθή-σονται ψευδοπροφῆται, ψευδαπόστολοι, γόητες, ἄνθρωποι φθοροποιοί, και κοποιοί, ψευδόμενοι κατ᾿ ἀλλήλων».

Αἱ αἱρέσεις ἀνεφάνησαν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἀποστολικούς χρόνους. Κατ᾿ ἀρχὰς παρουσιάσθησαν αἱ ἰουδαΐζουσαι αἱρέσεις, κατ᾿ ἐπίδρασιν τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, καὶ αἱ γνωστικαὶ αἱρέσεις, κατ᾿ ἐπίδρασιν τοῦ φιλοσοφικοῦ στοχασμοῦ τῶν ἐθνικῶν. Κατόπιν ἀνέκυψαν αἱ ἀντιτριαδικαὶ αἱρέσεις τοῦ ᾿Αρειανισμοῦ καὶ τῆς Πνευματομαχίας καὶ αἱ χριστολογικαὶ ἢ ἄλλως ἀντίχριστοι αἱρέσεις τοῦ ᾿Απολλιναρισμοῦ, τοῦ Νεστοριανισμοῦ, τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καὶ τοῦ Μονοθελητισμοῦ. ᾿Ακολούθως ἐξεδηλώθησαν αἱ ἀντιεκκλησιαστικαὶ αἱρέσεις τῆς Εἰκονομαχίας καὶ τοῦ Μοιχειανισμοῦ. Ταύτας ἠκολούθησαν αἱ παναιρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τῆς Διαμαρτυρήσεως ἢ Προτεσταντισμοῦ.

Ἐπ᾿ ἐσχάτων, προέκυψεν ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διὰ ταύτης, ἐπιχειρεῖται ἡ συγχώνευσις τῆς Ὀρθοδοξίας ὑπὸ τῶν αἱρέσεων, ἡ λήθη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἡ κοσμικοποίησις παντὸς Χριστιανοῦ, ὅπερ ἀποτελεῖ φυσικὴν κατάληξιν πάσης αἱρέσεως. Διὰ τῆς αἱρετικῆς πλάνης, ὁ Χριστιανὸς ἀπορρίπτει «τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως» καὶ γίνεται εὐάλωτος ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καὶ εὐυπότακτος διὰ τὸν ἐρχόμενον ᾿Αντίχριστον.

Τὰς ἐσχάτας ἡμέρας «ψυγήσεται ἡ ἀγάπη, τὸ πάντων αἴτιον τῶν κακῶν». Τότε «στραφήσονται τὰ πρόβατα εἰς λύκους καὶ ἡ ἀγάπη εἰς μίσος· πληθυνθείσης γὰρ τῆς ἀνομίας, ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν, μισήσουσι γὰρ ἀλλήλους οἱ ἄνθρωποι καὶ διώξουσιν καὶ προδώσουσιν». Πάντες «τῷ ἰδίῳ θελήματι ἐμπεριπατήσουσιν καὶ τὰ τέκνα τοῖς γονεῦσιν ἐπιβαλοῦνται χεῖρας. Γυνὴ τὸν ἴδιον ἄνδρα παραδώσει εἰς θάνατον καὶ ἀνὴρ τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἐπὶ κριτήριον ἄξει (θὰ ὁδηγήσῃ) ὡς ὑπεύ-θυνον». «Πρεσβυτέρου πολιὰν οὐδεὶς αἰδεσθήσεται (θὰ σεβασθῇ) καὶ νεωτέρου κάλλος οὐδεὶς οἰκτειρήσεται (θὰ λυπηθῇ)». «Οἱ πλούσιοι ἀσπλαγχνίαν ἐνδύσονται. Οἱ ἄρχοντες πτωχῷ οὐ βοηθήσουσιν. Οἱ δυνάσται οἰκτιρμοὺς ἀποβαλοῦνται. Οἱ κριταὶ τὸ δίκαιον ἐκ τοῦ δικαίου ἀροῦσι (θὰ ἀφαιρέσουν) καὶ τοῖς δώροις ἐκτυφλούμενοι ἀδικίαν ἐπισπάσονται (θὰ προξενήσουν) ». Τότε θὰ ψυγῇ ἡ πνευματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγάπη καὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ ἔχουν μεταξύ των «φθόνον καὶ μῖσος καὶ ἔριν».

Ὄχι μόνον οἱ λαϊκοὶ θὰ ἁλωθοῦν ὑπὸ τοῦ μίσους, ἀλλὰ καὶ οἱ κληρικοί. Οἱ ποιμένες θὰ παρουσιάζουν «ἐπὶ τῶν προβάτων ἀμέλειαν», καὶ ἀντὶ ποιμένων, «ὡς λύκοι γενήσονται» καὶ «τὸ ψεῦδος ἀσπάσονται». Διὰ ταῦτα, «σκανδαλισθήσονται πολλοί» καὶ ὁ λαὸς θὰ ἔχῃ πρὸς τοὺς ἱερεῖς ἀνυπότακτον διάθεσιν». Ἐὰν λοιπόν, λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, «ἀκούσῃς, ὅτι ἐπίσκοποι κατ᾿ ἐπισκόπων καὶ κληρικοὶ κατὰ κληρικῶν καὶ λαοὶ κατὰ λαῶν μέχρις αἱμάτων ἔρχονται, μὴ ταραχθῇς· προγέγραπται γάρ». Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ προεῖπε πάντα ταῦτα, ἵνα μὴ σκανδαλισθοῦν οἱ πιστοί. «Μὴ πρόσεχε τοίνυν τοῖς γινομένοις», τονίζει ὁ ἅγιος πατήρ, «ἀλλὰ τοῖς γεγραμμένοις» καὶ ἡ πίστις σου θὰ αὐξηθῇ, ἐκ τῆς πραγματοποιήσεως τῶν προλεχθέντων. Τότε θὰ ὑφίστανται «μισαδελφία τῶν ἀδελφῶν», «σχίσματα τῶν Ἐκ-κλησιῶν», «πόλεμοι τῶν ἐθνῶν». Ταῦτα ἐγένοντο μὲν καὶ πρότερον, θὰ ἐπιταθοῦν ὅμως ὀλίγον πρὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ ᾿Αντιχρίστου, ὡς προετοιμασία αὐτοῦ. Διότι «ἡ μισαδελφία δίδωσι… χώραν τῷ ᾿Αντιχρίστῳ. Προετοιμάζει γὰρ ὁ διάβολος τὰ σχίσματα τῶν λαῶν, ἵνα εὐπαράδεκτος γένηται ὁ ἐρχόμενος».

Τὰς ἡμέρας ἐκείνας «τὰ τῶν ἀτόπων ἡδονῶν ἐπιταθήσεται ἐν τοῖς παρανόμοις» καὶ θὰ ἐπικρατήσῃ ὁ ἡδονικὸς βίος. Οἱ ἄνθρωποι θὰ ἐπιδιώκουν τὴν ἡδονικὴν ζωὴν τῆς ἁμαρτίας, «ὥσπερ ἐπὶ κατακλυσμοῦ» καὶ ἐπὶ Σοδόμων καὶ Γομόρρων. Θὰ ζοῦν τὴν σαρκικὴν ζωὴν καὶ θὰ πορεύωνται «ὀπίσω σαρκός», «ὡς ἄλογα ζῷα», «διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας» μόνον. Θὰ πλησθῇ «ἡ γῆ ἀδικίας» ἀνθρώπων στρεφομένων «ἐναντίον τοῦ Θεοῦ» καὶ θὰ εἶναι «αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα». «Πορνείαι καὶ μοιχεῖαι… τὴν γῆν πληρώσουσιν». Οἱ κατοικοῦντες ἐντὸς τοῦ κόσμου βιοτικοὶ θὰ γίνουν «μοιχοί, πόρνοι, ἄρπαγες, πλεονέκται», οἱ δὲ «μοναχοὶ τὰ τοῦ κόσμου ποθήσουσιν». «Τότε γαστριμαργίαι, κῶμοι (ἁμαρτωλαὶ διασκεδάσεις καὶ λεγόμεναι ψυχαγωγίαι), τότε καὶ μέθαι». Τότε «τοῦ ἐχθροῦ τὰ ἄσματα πανταχοῦ ἐξάσουσιν (θὰ ἄδουν)» οἱ ἄνθρωποι, μεστὰ ἀσεβείας, φιληδονίας καὶ πορνείας. Προσέτι, «ἐν ἐσχάτῳ χρόνῳ ἔσονται ἐμπαῖκται, κατὰ τὰς ἑαυτῶν ἐπιθυμίας πορευόμενοι τῶν ἀσεβειῶν» .

Τὴν πρὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου ἐποχήν, ὡς καὶ κατ᾿ αὐτὴν τοῦ ᾿Αντιχρίστου, ἡ μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἀνθρωπότης θὰ περιέλθῃ εἰς κατάστασιν μεγάλης ἀσωτείας, ἀλλὰ καὶ θανατηφόρου ἀμετανοησίας. Θὰ μιμηθῇ τὸν ἄσωτον υἱὸν τῆς ὁμωνύμου παραβολῆς εἰς τὴν ἀποστασίαν, ὄχι ὃμως καὶ εἰς τὴν ἐπιστροφὴν πρὸς τὸν Πατέρα, πλὴν ὀλίγων, οἱ ὁποῖοι θὰ προστεθοῦν εἰς τὸ «μικρὸν ποίμνιον» τῶν πιστῶν Κυρίου. Εἰς τὴν ἀμετανοησίαν δὲ θὰ ἐπιμένουν οἱ ἄνθρωποι παρὰ τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα θὰ ὑφίστανται, ὡς πικρὰς συνεπείας τῶν ἁμαρτιῶν των, ὅπως λέγει ἡ ᾿Αποκάλυψις: «Καὶ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, οἱ οὐκ ἀπεκτάνθησαν ἐν ταῖς πληγαῖς ταύταις, οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν, ἵνα μὴ προσκυνήσωσι τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα… καὶ οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν φόνων αὐτῶν, οὔτε ἐκ τῶν φαρμακειῶν αὐτῶν, οὔτε ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶν, οὔτε ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν». Οὕτως «ἀμετανόητοι μεμενήκασι», διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς «ἀναισθησίας» (‘), τῆς «ἀναλγησίας καὶ ἀκολασίας» («). Ἡ ἀμετανόητος ἀπομάκρυνσις τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ρίπτει τούτους εἰς τὴν δουλείαν τοῦ Διαβόλου, λόγῳ τῆς ὁποίας γίνεται εὐπαράδεκτος ὁ μέλλων νὰ ἔλθῃ ᾿Αντίχριστος.

Ἐπὶ πλέον οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀποβάλουν τὴν πίστιν εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν καὶ θὰ ἀφοσιωθοῦν εἰς τὴν παροῦσαν. Θὰ παύσουν νὰ φροντίζουν διὰ τὰ πέραν τοῦ τάφου καὶ θὰ μεριμνοῦν μόνον διὰ τὸν παρόντα βίον. Θὰ καταστήσουν τὴν ζωήν των ἀκατάπαυστον μέριμναν, πρὸς ἱκανοποίησιν τῆς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, τῆς ἐπιθυμίας τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τῆς ἀλαζονείας τοῦ βίου, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν «τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου». «Ὅτι πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου», τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾽ «ἐκ τοῦ κόσμου» καὶ ἐκ τοῦ ἄρχοντος «τοῦ κόσμου τούτου», ἤγουν τοῦ Διαβόλου. Ὅ,τι ἁμαρτωλὸν ἐν τῷ παρόντι κόσμῳ θὰ ἐπιζητοῦν οἱ ἄνθρωποι καὶ θὰ «φθείρωνται» εἰς τὰς ἁμαρτωλάς σαρκικὰς ἡδονὰς, εἰς τὴν ἀκόρεστον θέαν ἡδυπαθῶν θεαμάτων καὶ εἰς τὴν κενόδοξον ἐπίδειξιν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Χάριν τούτων, θὰ ἐπιστρατεύουν πᾶσαν ἐν τῷ κόσμῳ ὑλικὴν καὶ πνευματικὴν δύναμιν καὶ ὑπὲρ αὐτῶν θὰ μεριμνοῦν καὶ θὰ μάχωνται καὶ θὰ πολεμοῦν. Δηλαδή, ἵνα τὰ ἀποκτώμενα «ἐν ταῖς ἡδοναῖς» αὐτῶν ἐκδαπανήσουν».

Ἐπιζητοῦντες οἱ ἄνθρωποι μόνον τὰ γήϊνα καὶ ἐργαζόμενοι «τὰ ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι καὶ τὰ ὅμοια τούτοις, ἄ… οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν», θὰ κατηγορήσουν τὸν Χριστιανισμόν. Κρίνοντες τὸν Χριστιανισμὸν βάσει τῆς χρησιμότητός του, διὰ τοὺς γηίνους σκοπούς τοῦ κοσμικοῦ βίου των, θὰ τὸν ἐπικρίνουν ὡς ἀδύναμον, καθ᾿ ὅτι δὲν ἔλυσε τὰ προβλήματα τῆς βιοτικῆς μερίμνης των, οὔτε κοσμικὴν εὐημερίαν, οὔτε πολιτικὴν εἰρήνην τοὺς προσέφερε, καὶ θὰ τὸν ἀπορρίψουν ὡς ἀπηρχαιωμένον. Εἰς τοῦτο θὰ μιμηθοῦν τὸν ᾿Αντίχριστον, ὅστις «λόγους» βλασφήμους «πρὸς τὸν Ὕψιστον λαλήσῃ καὶ τοὺς ἁγίους Ὑψίστου παλαιώσῃ». Ἡ ἀπώλεια τῆς ἐλπίδος τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Χριστιανισμὸν καὶ τὸν Σωτῆρα Χριστὸν θὰ στρέψη τούτους πρὸς τὸν ἐρχόμενον ᾿Αντίχριστον, τὸν ὁποῖον θὰ δεχθοῦν ὡς θεὸν καὶ σωτῆρά των.

Ἡ ἀπιστία, τὸ μίσος, ἡ φιληδονία καὶ ἡ κοσμικότης θὰ συσκοτίσουν τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ μὴ βλέπουν τὸ φῶς τῆς ἀληθείας, τὴν λαμπρότητα τῆς Χάριτος καὶ τὸ κάλλος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θὰ κρυβῇ ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῶν ἀνθρώπων ὄπισθεν τοῦ κονιορτοῦ τῶν πλανῶν τῶν αἱρέσεων, τῆς ὀρθολογιστικῆς σκέψεως, τῆς θετικοκρατικῆς ἀντιλήψεως καὶ τῶν ποικίλων ἀθέων καὶ ὑλιστικῶν θεωριῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ διαφημίζωνται ἐν ὀνόματι τῆς ἀνθρωπίνης ἐπιστημονικῆς γνώσεως.

᾿Αγνοια θὰ καλύπτῃ τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ ἕνεκα τούτου αὕτη, ἢ θὰ ἐξισώνεται πρὸς τὰς αἱρέσεις καὶ θὰ νοῆται ὡς ἓν τμῆμα τοῦ κοσμικῶς νοουμένου «Χριστιανισμοῦ», ἢ θὰ θεωρῆται ὡς γεγονός παρωχημένων ἐποχῶν. Θὰ λογίζηται ὡς ὑπάρξασα κάποτε, μὴ ὑπάρχουσα ὅμως σήμερον, ὡς βοηθήσασα ἄλλοτε τὴν ἀνθρωπότητα, μὴ οὖσα ὅμως χρήσιμος καὶ εἰς τὸ παρόν. Καὶ ἡ ἱστορικὴ ἀκόμη γνῶσις ταύτης θὰ κρίνεται ἀνωφελὴς καὶ ἑπομένως στερουμένη διαφέροντος. Τοιουτοτρόπως, διὰ τὴν ἔλλειψιν γνώσεως περὶ αὐτῆς, ἢ τὴν ὕπαρξιν μόνον πεπλανημένων πληροφοριῶν, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θὰ περιέλθῃ εἰς λήθὴν διὰ τοὺς πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ λήθη τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἐπίμονον ἐπιδίωξιν τῶν δαιμόνων. Ὁ Μ. ᾿Αθανάσιος λέγει, ὅτι οἱ δαίμονες συνεργάζονται εἰς τὸ πονηρὸν ἔργον των, τοῦ ὁποίου σκοπὸς εἶναι νὰ ἀπωλεσθῇ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, νὰ ἐπιφέρουν εἰς ἡμᾶς αἰωνίαν πνευματικὴν πανωλεθρίαν καὶ νὰ παρα. δώσουν εἰς λήθην τὸ ἐν τῷ κόσμῳ ἐργαστήριον τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ἤγουν τὴν Ὀρθόδοξον τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν. Πρὸς τοῦτο, «προσκαλοῦνται ἀλλήλους οἱ δαίμονες ἐπ᾿ ἀπωλείᾳ ψυχῆς, πανωλεθρίαν ἡμῖν ἐπάγειν, καὶ λήθῃ παραδοῦνται τὸν πολυθρύλητον Ἰσραήλ». Δηλαδὴ τὸν Ἰσραὴλ τὸν πνευματικόν , ὅστις εἶναι ἡ Ἐκκλησία.

Ἐὰν λησμονηθῇ ἡ Ἐκκλησία ἐν τῷ κόσμῳ, τότε αἴρεται καὶ τὸ ἕτερον ἐμπόδιον, διὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ ᾿Αντιχρίστου. Πρῶτον ἐμπόδιον ὑπῆρξεν ἡ ἑνιαία Ρωμαϊκή ἐξουσία, ἡ ὁποία ἐδίωκεν ὄχι μόνον τοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους, πρὸς τοὺς ὁποίους θὰ ἔλθῃ ὁ ᾿Αντίχριστος. ῎Αλλο ἐμπόδιον τῆς παρουσίας τοῦ ᾿Αντιχρίστου εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὄχι μόνον ἀποδεικνύει τοὺς Ἰουδαίους ἀθέους, ἀλλὰ καὶ κηρύσσει ἐλθόντα τὸν Χριστόν, τοῦ ὁποίου τὴν ἰδιότητα θὰ ἀντιποιηθῇ ὁ δόλιος ᾿Αντίχριστος. Λήθη τῆς Ἐκκλησίας σημαίνει λήθην τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἡ δὲ λήθη τούτου ἀποτελεῖ προϋπόθεσιν καὶ τῆς σπορᾶς, ἀλλὰ κυρίως τῆς καρποφορίας τῶν ἀντιχρίστων ζιζανίων, καὶ δὴ τοῦ κηρύγματος περὶ ἐλεύσεως τοῦ ᾿Ανόμου ὡς σωτῆρος δῆθεν τῆς ἀνθρωπότητος.

῎Αλλη τέλος ἐκδήλωσις τῆς ἀποστασίας θὰ εἶναι ὁ ἐξοντωτικός πόλεμος κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ διωγμὸς τῆς Ἐκκλησίας ἤρχισεν εὐθὺς ἀμέσως μετὰ τὴν ἐμφάνισιν Ταύτης εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Πρῶτοι ἐδίωξαν τὴν Ἐκκλησίαν οἱ ἀπειθοῦντες Ἰουδαῖοι, τούτους δὲ ἠκολούθησαν οἱ Ρωμαῖοι καὶ γενικῶς οἱ εἰδωλολάτραι, καλούμενοι διὰ τοῦ ὀνόματος Ἐθνικοὶ ἢ Ἕλληνες. Μετὰ τὴν κατάπαυσιν τῶν Ρωμαϊκῶν διωγμῶν, ἡ Ἐκκλησία ἐδιώχθη παρὰ τῶν αἱρετικῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς Δύσεως, δηλαδὴ τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Προτεσταντῶν .

Ἐδιώχθη ὅμως καὶ παρὰ τῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπέδραμον ἀνὰ τοὺς αἰῶνας κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου βασιλείας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τοιοῦτοι ὑπῆρξαν οἱ Γότθοι, οἱ Οὖννοι, οἱ Πέρσαι, οἱ ῎Αραβες, οἱ Σλάβοι, οἱ Τοῦρκοι, οἱ ὁποῖοι καὶ κατέλαβον τὴν Πόλιν. Οὗτοι, ὡς κυρίαρχοι τῶν χωρῶν τοῦ Βυζαντίου, ἐδίωξαν τοὺς Ὀρθοδόξους ἐπὶ τέσσαρας καὶ πλέον αἰῶνας, κατὰ τοὺς ὁποίους ἀνεφάνησαν νέοι Μάρτυρες τῆς πίστεως, οἱ Νεομάρτυρες .

Ἐκ τῆς ᾿Αποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου, πληροφορούμεθα ὅτι, «ὅταν τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη, λυθήσεται ὁ Σατανᾶς ἐκ τῆς φυλακῆς αὐτοῦ, καὶ ἐξελεύσεται πλανῆσαι τὰ ἔθνη τὰ ἐν ταῖς τέσσαρσι γωνίαις τῆς γῆς, τὸν Γὼγ καὶ τὸν Μαγώγα, συναγαγεῖν αὐτοὺς εἰς τὸν πόλεμον, ὧν ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης. Καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς καὶ ἐκύκλευσαν τὴν παρεμβολὴν τῶν ἁγίων καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην». «Ὡς ἐκ φωλεῶν τινων θῆρες ἄγριοι», λέγει ὁ ᾿Ανδρέας Καισαρείας, «οὕτω, φησίν (ὁ Ἰωάννης), ἐκ τῶν οἰκείων τόπων ὑπὸ τοῦ Διαβόλου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ δαιμόνων στρατηγούμενοι, ἐν τῇ γῇ καταπλατυνθήσονται, ὡς τὴν παρεμβολὴν τῶν ἁγίων – δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐν τοῖς τέσσαρσι πέρασι τῆς οἰκουμένης ήδρασμένην – πορθήσοντες» . Ποῖα δὲ εἶναι τὰ ἔθνη ταῦτα, διὰ τῶν ὁποίων ὁ Διάβολος θὰ πολεμήση «τὴν παρεμβολὴν τῶν ἁγίων καὶ τὴν ἠγαπημένην πόλιν, δηλαδὴ τὴν ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίαν» ; Ὁ μὲν ᾿Ανδρέας Καισαρείας λέγει, «τινὲς μὲν Σκυθικὰ ἔθνη νομίζουσιν ὑπερβόρεια, ἅπερ καλοῦμεν οὐννικά», ὁ δὲ ᾿: «Ἔθνη μὲν οὖν, τὰ εὐεξαπάτητα λέγει».

Δύναταί τις νὰ ὑπολογήσῃ σήμερον ὑπερβόρεια ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἀνέβησαν «ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς», τοὺς ἀνατολικοὺς κυρίως λαούς, τοὺς μεταναστεύσαντας, ἀπὸ τῶν πρώτων μ.Χ. αἰώνων καὶ ἐντεῦθεν, εἰς τὴν Εὐρώπην, τὴν ᾿Αμερικήν, ἀλλὰ ἐν μέρει καὶ εἰς πᾶσαν ἤπειρον. ᾿Απε-δείχθησαν δὲ τὰ ἔνθη ταῦτα εὐεξαπάτητα, καθ᾿ ὅτι πάντοτε μεταβάλλουν πίστιν. Οἱ Γότθοι ἐγένοντο κατ᾿ ἀρχὰς ᾿Αρειανοί, κατόπιν Ὀρθόδοξοι, ἔπειτα μετὰ τῶν λοιπῶν ὁμοίων των λαῶν Παπικοί. Ἐν συνεχείᾳ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν μετεβλήθησαν εἰς Προτεστάντας ἢ Διαμαρτυρομένους, μὲ δυσαναρίθμητον πλῆθος δογματικῶν καὶ ἄλλων διαφορῶν μεταξύ των. Σήμερον, ὅσοι ἐξ αὐτῶν διατηροῦν εἰσέτι τὴν θρησκευτικήν των πίστιν, ἐπιχειροῦν νὰ ἑνωθοῦν εἰς ἐν ἀλλόκοτον πάνθεον ποικίλων αἱρέσεων, ἢ καὶ ἄλλων ψευδῶν θρησκειῶν, διὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, περὶ τῆς ὁποίας θὰ γίνῃ λόγος ατωτέρω, εἰς τὸν οἰκεῖον τόπον.

Πρὸς τούτοις, οἱ λαοὶ οὗτοι τὸν δέκατον τρίτον αἰῶνα ἔθεσαν ὡς βάσιν τῆς παπικῆς θρησκευτικῆς των σκέψεως τὸν ὀρθολογισμόν. Τὸν δέκατον έβδομον αἰῶνα ἐδέχθησαν τὸν ὀρθολογισμὸν τοῦ λεγομένου Δεῖσμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπορρίπτει τὴν θείαν ᾿Αποκάλυψιν καὶ ταὐτίζεται κατ’ οὐσίαν πρὸς τὴν ἀθείαν . Ταὐτοχρόνως παρεδέχθησαν τὴν διὰ τῶν αἰσθήσεων ἐμπειρίαν ὡς μόνην βάσιν τῆς γνώσεως. Οὕτως, ἀπὸ τοῦ δεκάτου ὀγδόου αἰῶνος ὑποστηρίζουν τὸν ὑλισμόν, κατὰ τὸν ὁποῖον τὰ πάντα ἐν τῷ κόσμῳ εἶναι ὅλη .᾿Απὸ δὲ τοῦ δεκάτου ἐνάτου ἀσπάζονται τὸν Ἑβραϊκῆς ἐπινοίας Μαρξισμὸν καὶ τὰς ἀποχρώσεις αὐτοῦ, καθ᾿ ὃν τὰ πάντα ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ ρυθμίζονται βάσει τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ δὴ τῶν οἰκονομικῶν . ᾿Απὸ τοῦ αὐτοῦ αἰῶνος ἀποδέχονται τὸν Ἑβραϊκῆς ἐπίσης ἐμπνεύσεως αἰσχρὸν φροϋδισμόν, ὅστις ὑποστηρίζει, ὅτι ἡ ψυχικὴ ὑγεία κατορθοῦται δῆθεν διὰ τῶν ἁμαρτημάτων τῆς σαρκός ! Ἡ τοιαύτης κατευθύνσεως ἀποστασία τῶν βορείων τούτων λαῶν συνεχίζεται δυστυχῶς καὶ σήμερον ἐπιταχυνομένη πρὸς τὸ χείριστον.

Οἱ ἐν λόγῳ λαοί, ὅταν, κινούμενοι πρὸς δυσμὰς καὶ νότον, ἦλθον εἰς ἐπικοινωνίαν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν, ἔλαβον μὲν παρ᾽ Αὐτῆς τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλὰ δὲν τὴν διετήρησαν, λόγῳ τῆς διαφόρου αὐτῶν διαθέσεως. (Οὕτως ἀπέβαλον τὴν πίστιν πρὸς τὸν Θεόν, ἐβασίσθησαν εἰς τὴν ὀρθολογιστικὴν κρίσιν τοῦ ἀνθρώπου, κατέπεσαν εἰς τὴν ὑλιστικὴν ἀντίληψιν περὶ κόσμου, ἐπίστευσαν εἰς τὴν ἐμπειρίαν τῶν ὑλικῶν καὶ κατήντησαν εἰς τὴν ἀθεῖαν τοσοῦτον, ὥστε σήμερον νὰ ὁμιλοῦν οἱ ἄφρονες, περὶ θανάτου τοῦ Θεοῦ)! Τοῦτο δὲ ἔπαθον, διότι «ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν» διὰ τὸν παρόντα κόσμον ἀπεξένωσαν αὐτοὺς ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης, ἡ προτίμησις τῶν παρόντων, ἀντὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ἔρριψε τοὺς λαοὺς αὐτοὺς εἰς τὴν μέριμναν τοῦ αἰῶνος τούτου, τοὺς προσεκόλλησεν εἰς τὴν πρόσκαιρον εὐδαιμονίαν, τοὺς περιέπλεξεν εἰς πλῆθος βιοτικῶν προβλημάτων καὶ ἀκολούθως τοὺς ὑποδουλώνει εἰς ὑλιστικὸν οἱκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν σύστημα, ἐν τῷ ὁποίῳ τὸ πρόσωπον ἀφανίζεται ἐντὸς τοῦ συνόλου, ἀλλ᾿ ὄχι καὶ ὄντως ὑπὲρ τοῦ συνόλου, δηλαδὴ εἰς τὸν Μαρξισμόν, νοούμενον ὑπὸ τὰς οἱασδήποτε ἀποχρώσεις του. Εἰς τοῦτο καταλήγουν, διότι «ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου»᾽ ἐξουθένωσεν ἐν αὐτοῖς τὴν «εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὸν ἄνθρωπον. Ἐπὶ πλέον, ἡ ἡδυπάθεια ἀπεμάκρυνε τοὺς βορείους τούτους λαοὺς ἀπὸ τὴν ἁγίαν ἐν Χριστῷ ζωὴν καὶ τοὺς ἀπετελμάτωσεν εἰς τὴν ζωὴν τῆς σαρκός, τῆς ὁποίας κύρια χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα εἶναι ἡ πορνεία καὶ τὸ ἔγκλημα. Εἰς τοῦτο δὲ κατήντησαν, διότι «ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς» ἀπεγύμνωσεν ἐν αὐτοῖς τὸν ἄνθρωπον τοῦ ἠθικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ περιεχομένου τῆς ἀν ληθοῦς εὐσεβείας καὶ τὸν κατέστησε σάρκα, ὅπως ἐπὶ κατακλυσμοῦ.
Οὗτοι οἱ λαοὶ ἐπηρεάζουν σήμερον τὴν ἀνθρωπότητα καὶ ὡς πρὸς τὰ ὑλικὰ ἐπιτεύγματα καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπον ζωῆς καὶ ὡς πρὸς τὰς ἰδεολογικὰς κατευθύνσεις. Ἐπειδὴ δὲ ἡ γενικὴ τούτων κατεύθυνσις εἶναι ἡ ἀποστασία, δι᾿ αὐτῶν, ἡ ἀνθρωπότης ἀκολουθεῖ τὴν ὁδὸν τοῦ ἀσώτου, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ μακρὰν τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὴν χώραν τοῦ πρώτου καὶ μέσου καὶ τελευταίου κακοῦ, ἤγουν τοῦ Διαβόλου».

Διὰ τούτων τῶν λαῶν, ὁ Διάβολος πολεμεῖ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὅπου τῆς γῆς ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι, δι᾿ ὅλων τῶν μέσων. Οἱ ἐν ἀποστασίᾳ οὗτοι λαοὶ ἀπὸ τοῦ δεκάτου μ.Χ. αἰῶνος ἐστράφησαν ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου βασιλείας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διὰ τῆς ἀναπτυχθείσης παρ᾿ αὐτῶν λουϊτπρανδίου κατακρίσεως καὶ καταφορᾶς κατ᾿ αὐτῆς . Τοὺς δέκατον πέμπτον ἕως δέκατον έβδομον αἰῶνας, ἀγνοήσαντες τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἐπεδόθησαν εἰς τὴν μελέτην τῶν εἰδωλολατρῶν Ἑλλήνων συγγραφέων, ὄχι ὅμως ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, ἀλλὰ ἀλλότριον. Οὕτω, διὰ τοῦ λεγομένου ἀνθρωπισμοῦ καὶ γενικῶς τῆς ᾿Αναγεννήσεως, ἐγκατέλειψαν ὡς βάσιν τοῦ πνεύματός των τὸν Χριστιανισμὸν καὶ ἐδέχθησαν ὡς τοιαύτην τὴν ἀνθρωπίνην φιλοσοφίαν, τὸ λογικὸν καὶ τὴν θετικὴν ἐπιστήμην κατὰ τρόπον μονομερή. ᾿Ακολούθως ἐστράφησαν κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν ὀνόματι τούτων, μάλιστα δὲ τῆς ἐπιστήμης. Ἡ μεγαλυτέρα πολεμικὴ ἐναντίον τῆς Χριστιανικῆς ἀληθείας κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνας προέρχεται ὄχι παρ᾿ ἀλλοθρήσκων λαῶν, ἀλλὰ παρὰ τῶν ἐν λόγῳ βορείων λαῶν τῆς ἀποστασίας.

Ὀ πόλεμος οὗτος κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ὄντως ἐξοντωτικὸς καὶ δύναται νὰ λεχθῇ περὶ τῶν πολεμούντων Αὐτὴν τὸ γρα-φικόν: «Καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς καὶ ἐκύκλευσαν τὴν παιρεμβολὴν τῶν ἁγίων καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην». Εἶναι δὲ λίαν ἐντυπωσιακὸν ἐνταῦθα, ὅτι πρωτεργάται τῆς ἀποστασίας τῶν λαῶν του των δὲν ὑπῆρξαν μόνον γόνοι αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ Ἑβραῖοι. Ὅπως π.χ. ὁ Ἑβραῖος Μάρξ , ὁ «ἱδρυτὴς τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ ἐπιστημονικοῦ σοσιανισμοῦ», ἤτοι τοῦ Μαρξισμοῦ, καὶ πρωτεργάτης τοῦ σημε ρινοῦ Κομμουνισμοῦ, καὶ ὁ Ἑβραῖος Φρόϋντ, ὁ δημιουργὸς τοῦ Φρούδισμοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιχειρεῖται ἡ δῆθεν ἐπιστημονικὴ δικαίωσις τῆς ἀνηθίκου ζωῆς τῆς σαρκός. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, φυσικῶς σκέπτεταί τις, μήπως ἀληθεύῃ τὸ λεγόμενον παρὰ τῶν Σιωνιστῶν, ὅτι «ὁ κύκλος τοῦ Συμβολικοῦ Ὄφεως… θὰ κλεισθῇ» , καὶ μήπως ὁλοκληροῦται ἤδη ἡ προετοιμασία τῆς ὁδοῦ τῆς ἀποστασίας, «ἵνα εὐπαράδεκτος γένηται ὁ ερχόμενος» ᾿Αντίχριστος.

*Από το βιβλίο του μακαριστού Α. Δελήμπαση, με τίτλο «Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ» και με θέματα : «Η Αποστασία, η Παρουσία του Αντίχριστου, και η Κατάλυσις αυτού».