Επιστολή προς Κορινθίους Β΄ – Κεφ. στ΄
14 Μὴ γίνεσθε ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;
15 Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;
16 ΤΊς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; Ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἔστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός.
17 Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς,
18 καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ.
(Ἑρμηνεία Ἰωάννου Κολιτσάρα)
14 Μὴ συνδέεσθε στενὰ καὶ μὴ συνοδοιπορεῖτε μὲ τοὺς ἀπίστους (μὲ τοὺς ὁποίους, ὡς ἐκ τῆς ἀπιστίας των, εἶναι ἀδύνατος ἡ καλὴ συνεννόησις καὶ συνεργασία σας). Διότι ποία συνάφεια καὶ ἀνάμιξις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς παρανομίας; Ποία ἐπικοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους;
15 Ποία συννενόησις καὶ συμφωνία μεταξὺ Χριστοῦ καὶ διαβόλου; Τί κοινὸν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ἔνας πιστὸς μὲ ἔναν ἄπιστον;
16 Ποῖος δὲ συμβιβασμὸς καὶ ποία συνύπαρξις ἠμπορεῖ νὰ νοηθῇ μεταξὺ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ναοῦ τῶν εἰδώλων; Διότι σεῖς-μὴ τὸ λησμονεῖτε-εἶσθε ναὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὅπως ἄλλωστε ἔχει προφητεύσει ὁ Θεὸς καὶ εἰς τὴν Π. Διαθήκην· ὅτι <θὰ κατοικήσω μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἐντὸς αὐτῶν καὶ θὰ περιπατήσω ἀνάμεσά των καὶ θὰ εἶμαι ἐγὼ ὁ ἰδικός των Θεὸς καὶ θὰ εἶναι αὐτοὶ λαός μου.
17 Δι’ αὐτὸ ἐξέλθετε ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ ξεχωρισθῆτε ἀπὸ αὐτοὺς μὲ τὸν τρόπον τῆς ζωῆς σας, λέγει ὁ Κύριος, καὶ μὴ πιάνετε τίποτε τὸ ἀκάθαρτον. Καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς δεχθῶ μὲ στοργὴν εἰς τὴν βασιλείαν μου.
18 Καὶ θὰ εἶμαι γιὰ σᾶς πατέρας καὶ σεῖς θὰ εἶσθε υἱοί μου καὶ θυγατέρες μου, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ>.
Orthodox Wind 